Blog

Wij bieden aan alle parochianen en bedevaarders onze beste wensen aan voor een gezegend 2015. Het beste dat wij u kunnen wensen is dat Gods wens over uw leven en over ons samenleven in vervulling mag gaan. Het hoogfeest van de Moeder Gods op de eerste dag van het nieuwe jaar zet ons op dat goede spoor. Immers, Maria heeft haar eigen wensen en verlangens opzij gezet opdat Gods wens over haar en over de wereld zou kunnen geschieden. En wat voor een wens: eeuwig leven en grenzeloze liefde! Wie wenst dat niet?

Dit hoogfeest geeft nog een goede en degelijke aanzet voor het nieuwe jaar. In Maria zien we dat een nieuw begin mogelijk is. Een echt nieuw begin waarbij het oude voorbij is en het nieuwe alle kansen krijgt. Moge Maria in het nieuwe jaar parochianen en bedevaarders die troost en steun komen zoeken gul ontvangen. Moge zij ons het beste geven van God: Jezus zijn Zoon.

• Reageer
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

Op de vierde zondag van de advent komen aan bod diegenen die onmiddellijk betrokken zijn bij de komst van de Messias. Dit jaar is dat Maria. Bij de boodschap van de engel schrikt zij uiteraard, maar de engel kan haar weerstand vlug breken door te verwijzen naar wat met Elisabet gebeurt. De bloedverwante van Maria is zwanger terwijl zij toch onvruchtbaar was en bovendien op jaren. Maar het is mogelijk want voor God is niets onmogelijk!

› Lees meer

• Reageer
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

Van 17 december af klinken in de liturgie de o-antifonen. Het zijn de keerversen bij de lofzang van Maria (Magnificat) dat in het avondgebed gebeden wordt. Ze drukken de nabije verwachting uit van de Messias met beelden en verwijzingen naar de profeten en de heilsgeschiedenis in het Oude Verbond. Wij zetten ze hier op een rij zodat ze u kunnen helpen om van dag tot dag mee te groeien in geloof en verwachting en te bidden met heel de Kerk: ‘Kom en wacht niet langer, Heer’.

› Lees meer

• Reageer
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

De laatste zin in de Bijbel luidt: ‘Kom, Heer Jezus!’. Na een hele bibliotheek van boeken uit het Oude en uit het Nieuwe Verbond sluit het laatste boek, dat van de Openbaring, af met een wens, een bede, een verzuchting. Inderdaad, als je de hele Bijbel hebt doorworsteld, hebt kunnen lezen hoe de Messias verwacht wordt in het Oude Testament en hoe Jezus die Messias is in het Nieuwe Testament, dan kun je niet anders dan vragen dat Hij spoedig komt zodat wij Hem kunnen zien van aangezicht tot aangezicht.

› Lees meer

• Reageer
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

De Advent is de tijd van de dubbele verwachting: het groeien naar het gedenken van de eerste komst van de Mensenzoon met Kerstmis én het verwachten van zijn wederkomst aan het einde der tijden. De eerste verwachting ligt ons tamelijk goed, die kennen we want het wordt ieder jaar Kerstmis en we bereiden ons daar op voor. Liturgisch met de vieringen van de Advent, symbolisch met het maken van een adventskrans en het ontsteken van kaarsen, familiaal met het voorbereiden van het kerstdiner en het verzamelen van geschenken, maatschappelijk door aandacht voor de minderbedeelden dichtbij met acties als Welzijnszorg en opvang en hulp aan armen. Er is ook een spirituele voorbereiding die wel eens tussen de plooien valt. We mogen ons afvragen wat de eerste komst van Christus voor ons nu betekent. Is zijn verkondiging van het Rijk Gods doorgedrongen in ons leven? Heeft het evangelie een impact op mijn bestaan? Als we straks Kerstmis vieren en het Kind in de kribbe aanbidden, nemen we Hem dan ook op als Gods reddende aanwezigheid in ons leven en samenleven?

› Lees meer

• 1 reactie
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

Op zondag 30 november begint de Advent. We bereiden ons voor op het Kerstfeest en we doen dit niet alleen! We krijgen hulp van mensen lang geleden: de profeten, van Johannes de Doper en zijn ouders Elisabet en Zacharias, van Jozef en Maria. We krijgen hulp van mensen van nu: getuigen van de hoop, mensen die verder zien en verlangen naar een nieuwe toekomst. Profeten van nu en verwachters dichtbij. We vinden ze om ons heen in actiegroepen als Welzijnszorg, we horen hun stemmen (al worden ze vaak overstemd) met een boodschap die de toekomst mogelijk maakt. We zien mensen om ons heen die bezig zijn met te verwachten. Waakzame ouders die voor hun kinderen zorgen, catechisten die geloof opwekken bij vormelingen, grootouders die biddend en zorgend hun kleinkinderen nabij zijn, verzorgers, artsen en verplegers die zieken en ouderen liefdevol helpen, leraars en leraressen die kinderen en jongeren helpen om in het leven te staan, vrienden en geliefden die elkaar verdragen en verder dragen… Er is zoveel advent om ons heen waaraan we soms zo gemakkelijk voorbij gaan. De groene twijgen van liefdevolle mensen die niet toegeven aan de herfst en hun bladeren niet verliezen… Groeiend licht van geloof, hoop en liefde die fonkelen in de kinderlijke blik van kleinen en groten… Het brengt allemaal zoveel meer warmte en geluk dan schreeuwerige versiering. Iedereen maakt zich klaar om het nieuwe leven te ontvangen: het Kind in de kribbe dat ons straks liefdevol zal aankijken. Laten we onze blik voorbereiden opdat Hij niet vergeefs straalt.

• Reageer
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

Iemand vroeg me eens: ‘Hoe kun je je leven geven aan iemand die je niet ziet?’ Een goede vraag van een man die zijn vrouw en kinderen heel graag ziet. Zijn bekommernis aan mij, priester, is oprecht want hij had het begrepen. Een priester hecht zich in een exclusieve relatie aan Christus, zoals ook religieuzen dat doen evenals echtgenoten. Voor hem was de aanwezigheid van zijn echtgenote, haar kunnen zien en voelen, wezenlijk voor zijn relatie. Terecht. Zo is de aanwezigheid van Christus wezenlijk voor de relatie die een priester of religieus met Hem heeft en trouwens voor iedere gelovige! Want allemaal geven wij op een of andere manier ons leven aan Hem. Hoe kunnen we geloven in iemand die we niet zien of ervaren? De vraag is veel ruimer dan ze aanvankelijk werd gesteld.

› Lees meer

• Reageer
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

Met het vallen van de bladeren en de eerste nachtvorst komt ook over ons hart een kilte. De droefenis om wie gestorven zijn, maar die ons hart niet hebben verlaten, vervult ons van weemoed en verdriet. Het is goed dat wij ons verdriet samen kunnen beleven in de familie, met vrienden, in onze gemeenschappen. Het helpt om te zien dat we niet alleen staan in het gemis van dierbaren. Het verlicht om samen herinneringen op te halen en er onze tranen aan op te hangen. We zijn niet alleen om te rouwen. Met Allerheiligen en Allerzielen en de dagen ervoor en erna kunnen we het horen, zien en voelen. Want er is niet alleen verdriet. De bloemen op het graf en bij een foto, de gebeden en de lieve gedachten spreken van de liefde die ons verbindt. De dood heeft veel weggenomen, maar het wezenlijke is gebleven. Zoals met Valentijn en op zovele andere momenten de ogen van geliefden elkaar vinden, zo kijken ze deze dagen naar binnen, in het hart waar we die lieve blikken terugvinden. ‘Niet één verdriet is maar alleen verdriet’, zong Toon Hermans na de dood van zijn vrouw en hij vervolgde: ‘…als op lege plekken toch weer bloemen staan’.

› Lees meer

• 1 reactie
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

Naast de maand van de rozenkrans, is oktober ook de missiemaand. Missie is de roeping van iedere christen en staat diep ingeschreven in het hart van elke gedoopte. In het Latijn klinkt de zending na de eucharistieviering: ‘Ite missa est’. Dat betekent dat het mysterie van Gods liefde dat wij in de eucharistie vieren tegelijk onze missie is. De gave, de genade die wij ontvangen in de viering is er immers niet voor onszelf alleen, maar om gedeeld te worden. Dat is onze missie, onze zending: het geluk dat wij ontvangen ook delen met alle kinderen Gods. De vreugde wordt maar dubbel en zelfs honderdvoudig om het in evangelische bewoordingen te zeggen, als ze ook gedeeld wordt. De viering is dus niet ten einde bij de zending, ze begint pas! Het heeft geen zin om God te loven en te danken, zijn Zoon te ontvangen in woord en brood om die genade vervolgens voor onszelf te houden. Het licht dient niet om onder de korenmaat verborgen te blijven, het moet stralen. Missie is dus niet iets dat wij kunnen overlaten aan de missionarissen om er ons verder niets van aan te trekken. Integendeel, de missionarissen doen waartoe wij allemaal zijn geroepen: de Blijde Boodschap verkondigen, de liefde van God met elkaar beleven, het Rijk Gods in word en in daad zichtbaar maken.

› Lees meer

• 3 reacties
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook

• Reageer
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook