12 november 2014
Iemand vroeg me eens: ‘Hoe kun je je leven geven aan iemand die je niet ziet?’ Een goede vraag van een man die zijn vrouw en kinderen heel graag ziet. Zijn bekommernis aan mij, priester, is oprecht want hij had het begrepen. Een priester hecht zich in een exclusieve relatie aan Christus, zoals ook religieuzen dat doen evenals echtgenoten. Voor hem was de aanwezigheid van zijn echtgenote, haar kunnen zien en voelen, wezenlijk voor zijn relatie. Terecht. Zo is de aanwezigheid van Christus wezenlijk voor de relatie die een priester of religieus met Hem heeft en trouwens voor iedere gelovige! Want allemaal geven wij op een of andere manier ons leven aan Hem. Hoe kunnen we geloven in iemand die we niet zien of ervaren? De vraag is veel ruimer dan ze aanvankelijk werd gesteld.
Gelukkig is de Heer zelf ons tegemoet gekomen en op velerlei wijzen. Wij kunnen Hem zien en ervaren in de schepping, in de kracht en de pracht ervan, in de stilte en in de storm. In de Bijbel vinden we meerdere verhalen van mensen die de Heer zo heel dichtbij hebben ervaren. In heel de schepping is Hij nog het meest nabij in de mens die Hij naar zijn beeld en gelijkenis heeft geschapen: man en vrouw. Onze relatie met God wordt ook gekenmerkt door zijn spreken. Hij houdt niet op om in de wederwaardigheden van zijn hele volk en van individuen uit te spreken hoezeer Hij met ons geluk begaan is. Wat dat doen geliefden, elkaar aanspreken van hart tot hart. Zo doet God het ook. Hij luistert en Hij spreekt. Nog het meest nabij is Hij tot ons gekomen in zijn Zoon Jezus Christus. Wie Jezus ontmoet, ontmoet God. Wie naar Jezus luistert, die hoort God: ‘Wie Mij ziet, ziet de Vader’, zegt Jezus trouwens zelf. En mensen hebben Jezus gezien en in Jezus God en ze konden er niet van zwijgen. Hun ervaring van Gods nabijheid in Christus wordt nog steeds verkondigd wanneer wij luisteren naar het evangelie. Die wondere ontmoetingen van toen, gebeuren ook nu met ieder die de Blijde Boodschap hoort. We kennen die aanwezigheid en ze wordt nog versterkt in de viering van de sacramenten. Daarin horen en zien en ontmoeten wij de Heer helemaal zoals Hij is. In een daad van leven, van verzoening, van eten en drinken, van dienstbaarheid als gehuwde, als priester, als religieus… Die ontmoeting is zo intens dat de Heer niet langer buiten ons staat, maar in ons komt wonen. Hij toont zich in de liefde van man en vrouw, Hij toont zich in ieder kind dat in het doopsel eeuwig leven ontvangt, Hij toont zich in ieder mens die zijn verzoening heeft ontvangen, Hij toont zich in de dienstbaarheid in zijn Naam van diakens, priesters en bisschoppen, Hij toont zich in de Heilige Geest die in iedere gevormde werkt en liefheeft, Hij toont zich in iedere zieke die door Hem werd aangeraakt in de ziekenzalving. Met de apostel Paulus kunnen we het uitroepen: ‘Hij is niet daar of daar, Hij is in ons!’ De Heer is in ieder van ons en wij kunnen zijn aanwezigheid delen met elkaar.
In de eucharistie is Jezus heel duidelijk aanwezig. In de viering zijn alle elementen aanwezig: de schepping, het Woord, de gemeenschap, de priester, Brood en Wijn. Het is een ontmoeting die in vele registers klinkt en zingt, maar ze gaat soms zo vlug… onze relatie met de Heer verdient meer tijd. De eucharistische aanbidding biedt ons de tijd en de mogelijkheid om zijn liefdevolle aanwezigheid te laten doordringen in het diepst van ons hart, van ons leven. In stilte ons hart openen voor Hem en gewoon blij zijn dat Hij er is en wij bij Hem zijn. ‘Zonnen in zijn aanwezigheid’, gewoon de deugd voelen dat Hij er is. We kunnen in stilte zijn Woord overwegen, wat dieper laten doordringen, het ruimte geven opdat het kan echoën in ons leven. We kunnen in zijn aanwezigheid ons lief en ons leed met Hem delen. Niet in een haastige bede, maar in een litanie van verzuchtingen en verlangens. De aanbidding is een grote genade, vreugde om de ontmoeting met de levende Heer intens te beleven. Wij geven ons leven niet aan iemand die we niet zien, we zien Hem wel en graag. Maar we geven Hem en onszelf niet altijd de gelegenheid om die ontmoeting ook werkelijk te ervaren. Zoals geliefden in de drukte van het leven zo vaak naast elkaar spreken en kijken… beminnen vraagt tijd, stilte, ruimte. De aanbidding is een uitgelezen moment om de Heer en onszelf die ruimte te gunnen.
Van 13 tot 23 november wordt op verschillende plaatsen in ons land een ‘aanbiddingsfestival’ georganiseerd. Ononderbroken wordt dan in de aanwezig van de eucharistie gebeden, dag en nacht. Iedere vrijdag is er aanbidding in de basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van 16 uur tot 17 uur. In het kader van het aanbiddingsfestival zal op vrijdag 14 november dit wekelijkse uur verlengd worden. Na de viering van 15 uur tot de eucharistieviering van 18 uur. Meer info over het aanbiddingsfestival op www.veniteadoremus.be