26 augustus 2015
Aan het einde van de vakantiemaanden horen we op de radio en in ons hoofd: ‘’t Is weer voorbij die mooie zomer…’ Een lied dat uitdrukt wat velen voelen. Straks wordt het herfst en als de bladeren van de bomen zijn gevallen is het onherroepelijk gedaan met die groene, zonnige zomer. Een goed moment om eens na te gaan of we al hebben genoten van de zomer en of we nog wat in te halen hebben, want het hoeft helemaal niet voorbij te zijn.
Hebben we genoten van enkele dagen van ‘niet moeten’ en wel ‘mogen’? Was het dan niet heerlijk om de druk van de ketel te laten en minder gejaagd door het leven te hollen? En moet dat dan wel zo nodig al die andere dagen en weken van het jaar?
Was het niet zalig om elkaar en onszelf de ‘tijd’ te gunnen voor een gesprek, voor het ongedwongen samenzijn, om voor elkaar iets te doen waar we anders geen ‘tijd’ voor hebben? Kunnen we het hele jaar door zo niet met elkaar omgaan? ‘Ik heb geen tijd’, klinkt zo vaak als een excuus… Hebben we dan echt geen tijd voor elkaar om te genieten van de kleine dingen?
Was het niet deugddoend om eens een boek te lezen, met de beentjes omhoog in de luie stoel en om na enkele bladzijden de oogjes dicht te doen? Is daar echt geen ruimte voor al die andere maanden van het jaar of moet de zon daarvoor schijnen? Kunnen we het ook ‘binnen’ niet rustig krijgen om eens gewoon uit te blazen?
Hebben we mensen leren kennen, nieuwe vrienden gemaakt onderweg of thuis? De kinderen hebben dat alleszins gedaan. Zijn we ze al vergeten of zijn we vergeten hoeveel deugd het deed om met anderen te kunnen praten en samen te zijn? Gaan we ons de andere maanden van het jaar weer opsluiten en afsluiten?
Hebben we niet genoten van de eenvoud, hoe gezellig het samen eten kan zijn in de tuin zonder luxe, zonder specialiteiten, maar heel gewoon? Hebben we ons niet verwonderd over hoe weinig we nodig hebben om gelukkig te zijn? mekaar is vaak al genoeg. Kunnen we daar niet iets van overnemen gedurende het jaar in plaats van driftig te zoeken naar ‘iets anders’, ‘iets nieuws’, ‘iets meer’?
Is het je opgevallen dat je tijdens de vakantie dankbaarder bent voor wat een ander doet? Je voelt veel meer en duidelijker aan wanneer iemand je een plezier wilt doen, je helpt, aandacht voor je heeft. Je merkt meer op en bent ook dankbaarder en meer attent. Het zou veel deugd doen aan onszelf en aan mekaar mochten we het hele jaar door wat meer aandacht hebben voor wat anderen voor ons doen en onze dankbaarheid daarvoor zouden tonen. Het zou veel druk wegnemen, veel frustraties ook.
Misschien was ook de vakantie druk en jachtig, omdat we heel wat hebben uitgesteld tot dat moment? Hebben we niet teveel ‘gedaan’? Klusjes die bleven liggen, plannen en projecten die we hebben uitgesteld en die nu allemaal zo nodig moesten gebeuren? Als dat het geval is, hebben we geen vakantie genomen, maar hebben we gewoon verder gedaan.
Hebben we ook eens aan God gedacht, tijd voor Hem gemaakt? Als we mochten genieten van de schoonheid van de natuur, van heel zijn schepping, van mekaar, hebben we dan ‘dank’ gezegd aan de Vader die ons dit alles gratis schenkt? Zijn we stilgevallen bij de schoonheid van kerken en plaatsen die we hebben bezocht? Hebben we te midden van nieuwe omgevingen, in de weidsheid van de natuur, in de overvloed aan vriendschap en liefde iets ‘geproefd’ van Gods goedheid en de overvloed van zijn genade? En kunnen we ook dat niet wat meer plaats geven alle andere dagen en maanden van het jaar?
De vakantie is een uitnodiging en een uitdaging om het gewone te doorbreken en zoveel als ‘buitengewoon’ te ontdekken. Een houding die het hele jaar door zinvol is en die onze relaties met elkaar, met de schepping en met God alleen maar meer deugd kan doen.