6 september 2017
September – Mariamaand?
Mei en oktober zijn de maanden die aan Maria worden gelinkt. We zien het aan het versieren van de kapelletjes in de lente en we horen het aan het bidden van de rozenkrans in oktober. In augsutus vieren wij het hoogfeest van Marie Tenhemelopneming, maar ook de kerkwijding van de oudste basiliek die aan haar is opgedragen: Maria de Meerdere in Rome en op de laatste dag van die maand de gedachtenis van Maria, Moeder en Middelares van genade. In september vieren we Maria nog eens drie keer in de liturgie: op 8 september Maria Geboorte, op 12 september de H. Naam van Maria en op 15 september O.-L.-Vrouw van Smarten.
De liturgievernieuwing na Vaticanum II heeft in de liturgische kalender dan wel gesnoeid –ook in de Mariafeesten – Maria blijft toch sterk aanwezig in het vieren van ons heil op het ritme van de liturgische feestkring. Een uitnodiging voor ieder van ons om dankbaar met haar te vieren en te leven.
Dat Maria zo sterk aanwezig is het hele jaar rond in de kerkelijke feestkalender, hoeft ons niet te verwonderen. Ze is immers sterk aanwezig in het leven van iedere gelovige. Sommigen zien in deze ‘overdrijving’ een probleem omdat het ons zou afleiden van Christus om wie het eigenlijk gaat in de verkondiging, viering en beleving van het geloof. Ik meen dat dit onjuist is. Wie zich tot Maria richt in lief en in leed, komt immers bij haar Zoon uit! De gelovigen van nu verschillen niet zo veel van de dorstigen op de bruiloft van Kana die hun nood ook eerst bij Maria kwamen klagen, of van de apostelen die vol twijfel en onmacht onder haar hoede waakten in afwachting van de gave van de Geest. Uiteindelijk horen gelovigen van alle tijden toch steeds hetzelfde antwoord uit haar mond: ‘Doe maar wat Hij u zeggen zal’, of uit Jezus’ mond: ‘Ziedaar uw moeder’. Maria geeft in heel het evangelie geen enkele aanzet om de mensen voor zichzelf te winnen, integendeel, ze verwijst voortdurend naar heer Zoon. Hij is het die de mensen geneest en heelt en vervult van vreugde. En Jezus zelf heeft ons aan zijn moeder toevertrouwd wanneer hij op het kruis zijn geliefde leerling, Johannes, ziet. In alle eeuwen hebben gelovigen die band met Maria beleefd als een genade van Godswege. Maria staat niet als een ‘goddin’ in de weg van de éne God. Neen, ze staat naast iedere gelovige met de kracht van haar geloof, van haar ja-woord, van haar overgave: ‘Mij geschiede naar uw Woord’. Als eerste gelovige van het nieuwe verbond, wordt zij de ‘nieuwe Eva’ genoemd, de nieuwe mens. Zij is beeld van iedere gelovigevan het nieuwe verbond dat eeuwig duurt en dat in het Rijk Gods zijn voltooiing vindt.
Vele mensen bidden tot Maria en wij mogen daar in al onze parochies getuige van zijn, vooral in de basiliek trekt zij gelovigen van overal aan. Ikzelf bid ook vaak tot haar in het dankbare geloof dat zij mij dichter bij haar Zoon brengt. Natuurlijk bid ik ook tot de Vader, de Zoon en de heilige Geest, maar als ik mij klein en nietig voel, onwaardig en zondig, bid ik toch tot Maria. Als mijn geloof, mijn ja-woord op een klein pitje brandt, ben ik blij dat ik mag schuilen en steun vinden in haar grote ja-woord.
Bovendien staat Maria als mens ook dicht bij ons. Zij weet dat een leven in liefde voor Christus een kruisweg is die het hart doorboort. In haar zeven smarten herkennen wij ook onze geloofsweg met vallen en opstaan en met pijn in het hart. Wij noemen in Vlaanderen het feest van Maria’s smarten ook Onze-Lieve-Vrouw van zeven weeën. Dat drukt het nog beter uit want de pijnen die Maria voelt omwille van haar geloof, zijn niet alleen maar pijnen, ze leiden ook de diepe vreugde in die haar leven en dat van ons kenmerkt. Zoals de pijn bij de weeën van een moeder, ook de grenzeloze vreugde van de geboorte in zich dragen.