7 oktober 2015
Missie
Oktober is naast de rozenkransmaand, ook de missiemaand. We denken dan spontaan aan de verkondiging van het evangelie in de zogenaamde missielanden. We hebben in Vlaanderen onze zonen en dochters gul verspreid in het verleden en ook op heden zijn nogal wat missionarissen van bij ons werkzaam tot aan de uiteinden der aarde. Maar de missiemaand wil niet alleen aandacht voor hun werk en hun projecten veraf. Ze wil ook wijzen op de missie van elke gedoopte dichtbij.
Vroeger zongen we op het einde van de eucharistieviering: ‘Ite missa est’, ‘Dit is uw zending’. Vandaag zeggen we: ‘Ga heen in vrede’, en dat is ook juist, maar vroeger zowel als nu is niet echt duidelijk dat wat wij gevierd hebben in de eucharistie ook werkelijk onze zending is. Wij ontvangen Gods genade in zijn Woord en in het Lichaam van zijn Zoon. In de kracht van de Geest van ons doopsel en vormsel worden wij gezonden om die genade, die overvloed van liefde, uit te dragen aan de mensen om ons heen, alle mensen. De viering van de eucharistie is geen geïsoleerd moment achter gesloten kerkdeuren. Een uurtje van samen bidden, los van alle andere uren van de week… Integendeel. De eucharistie is ‘hoogtepunt en bron van ons christelijk leven’, zoals het document over de liturgie het tijdens het Tweede Vaticaans Concilie vijftig jaar geleden aanduidde. Is dat wel doorgedrongen in onze gemeenschappen? Zonder de zending, de missie, het beleven en doorgeven van Gods liefde, wordt onze liturgie hol en omgekeerd, zonder de liturgie als hoogtepunt en bron wordt onze missie louter mensenwerk.
Deze maand daagt ons uit om ons gebed en onze inzet met elkaar te verbinden zodat heel ons leven een lofzang wordt op God en op zijn schepping. Dat is een uitdaging voor elke christen en niet alleen voor missionarissen, priesters, diakens, religieuzen, pastoraal werkenden. Misschien kunnen we ons afvragen of ons vieren ons aanzet om onze gezinnen, gemeenschappen, medemensen liever te zien. Daar begint het mee. Als we dan ‘meer liefhebben’, kunnen we ons de vraag stellen wat we kunnen doen om die liefde zichtbaar te maken. Dan zijn we aan het getuigen. Er zijn kansen te over om ons geloof te toetsen, om onze zending op te nemen. Klinkt er in mijn doen en laten, spreken en zwijgen iets door van wat ik heb gevierd in de eucharistie? De missionarissen die ver weg trokken met hun hart vol evangelie zijn ook zo begonnen, het zou deugd doen aan onze ‘oude’ Kerk hier om dat ook te doen.