2 april 2014
We hebben de voorbije zondagen van de veertigdagentijd al veel ontdekt over de betekenis van ons doopsel. Het verschil zit in de oude mens die wij hebben afgelegd en de nieuwe mens die wij zijn geworden in Christus. De oude mens leeft onder het juk van zijn eindigheid, beperktheid, zondigheid, zijn menselijke conditie; de nieuwe mens leeft van de Geest en is vrij en leeft in eeuwigheid. Een verschil tussen dag en nacht dus; tussen leven en dood!
In het evangelie van de vijfde zondag horen wij hoe dit verschil gemaakt wordt. Een goede vriend van Jezus is gestorven, de broer van Martha en Maria. Je weet wel, de drukke Martha in de keuken en de stille Maria aan de voeten van Jezus. Hun broer is gestorven en Jezus gaat er naartoe. Wanneer Jezus eindelijk ter plaatse komt is Lazarus al vier dagen overleden. Wat er zich dan afspeelt, is niet het rouwbezoek dat wij kennen. Jezus ziet het verdriet van Martha en van de omstanders, Hij heeft ook zelf verdriet om de dood van zijn vriend. Tot hier kunnen we volgen, zo verloopt het bij ons ook. Maar dan vraagt Jezus naar het geloof van Martha. Haar geloof in de verrijzenis en het leven en haar geloof in de Mensenzoon. En Martha antwoordt op de vraag naar de verrijzenis van haar broer: 'Ik geloof''; en op de vraag naar haar geloof in Jezus: 'Ik geloof vast dat Gij de Messias zijt, de Zoon God, die in de wereld komt'. Het gesprek met Maria blijft echter in de rouw zitten, maar het geloof van Martha is genoeg voor Jezus om hun broer tot leven te wekken. Nog voordat Jezus zelf uit zijn rotsgraf zal komen met Pasen, toont Lazarus al het nieuwe, verheerlijkte leven van allen die in Christus geloven: geen steen kan dat leven tegenhouden.
De sleutel om van het oude naar het nieuwe, van het eindige naar het oneindige leven over te gaan is het geloof. In dat geloof mogen wij elkaar dragen, zoals het geloof van Martha dat van Maria en dat van Lazarus droeg. Hoe zalig kan het zijn om als gedoopten geloof, hoop en liefde te delen.