22 november 2017
Ite missa est
De zendingswoorden: ‘Ite missa est’, worden in het nederlandstalige missaal: ‘Gaat heen in vrede!’. Letterlijk staat er: ‘Dit is uw zending, uw missie’. Wat wij hebben gehoord, ervaren, beleden, ontvangen in de eucharistie, gaan we verder zetten. Het is niet gedaan! ‘La messa è finità, andate in pace!’, ‘de mis is gedaan, ga in vrede! staat in het Italiaans missaal. Dat is nog erger, want het is helemaal niet gedaan, de mis al zeker niet want onze missie begint pas!
Verder luisteren, spreken, danken
De viering van de eucharistie is eigenlijk veel te groot, te rijk voor een klein uurtje per week. Ze moet ‘verteerd’ worden. Een de communie uitgereikt, kan het niet vlug genoeg gaan… Waar blijft onze dankzegging voor dit hoogtepunt van ontmoeting? Het is niet verboden om na de viering nog wat verder te bidden in de kerk of is de koster haastig om de deur te sluiten? We hebben zoveel goede woorden gehoord, zoveel blijde boodschap. Misschien kunnen we die woorden nog eens in herinnering brengen door de lezingen nog eens door te nemen? In Kerk en Leven staan ze afgedrukt, je vindt ze in een volksmissaal, je vindt ze zelfs in de Bijbel! We hebben veel gesproken ook, onder andere ons geloof beleden als de kern van ons leven. Vaak valt het nu stil voor de rest van de week en zwijgen we in alle talen van het geloof dat wij hebben gevierd! Zijn we zo verlegen geworden om te delen van wat ons gelukkig maakt?
De eucharistie is het begin, de duw in de rug om zelf eucharistie te worden, om ons leven als een dankzegging te beleven. Heeft de eucharistie onze blik dan niet veranderd? Onze blik op elkaar, op onszelf, op de hele schepping, op de wereld, op het leven, op ons samenleven?
In gemeenschap
Op vele plaatsen wordt de kerkdeur na de viering gesloten om gedurende de hele week dicht te blijven. Zouden we de gastvrijheid van de Heer, want het is toch zijn huis, niet wat langer kunnen laten duren, alleen al door de deur open te laten staan als welkom? Liturgisch is de zondag ook nog niet uitgezongen na de viering van de eucharistie! Een lof als langer moment van dankzegging om de gave van Christus in zijn Lichaam is een mogelijkheid om de gemeenschap verder te betrekken in het vieren van de zondag. Ook de vespers van de zondag zijn een bijzonder rijk moment om in gemeenschap verder te bidden en te danken omdat dit de dag is die de Heer ons heeft gegeven.
Op sommige plaatsen groeit het gebruik om op zondag catechese te geven aan volwassenen. Vanuit de eucharistieviering verder delen van de rijkdom die wij in het geloof mogen ontvangen is zeker een goede mogelijkheid om de zondag te vieren in gemeenschap. De vierende gemeenschap uitnodigen voor een drankje en – waarom niet – een hapje omdat elkaar verder te ontmoeten gebeurt ook hier en daar. Een sober ontbijt na de vroegmis, een receptie na de hoogmis? Het brengen van de communie naar de zieken op zondag zou ook een uitdrukking zijn van onze zending vanuit de eucharistie. Goed doen kan altijd, maar misschien ook op zondag? Armen en hongerigen opzoeken of samenbrengen om ook aan hen te laten ervaren dat de zondag gevierd kan worden en dat ook zij uitgenodigd zijn door de Heer.
De zondag vieren is een gave en een opgave, de eucharistie is hoogtepunt en bron van ons christelijk leven. We hebben getracht om aanzetten te geven om na te gaan hoe ik, hoe wij de zondag weer als een bron van leven kunnen beleven. Er komt iets voor en er komt iets na. We bereiden ons voor, we kiezen ervoor om in te gaan op de uitnodiging van de Heer om ‘op te staan’, maar ook om verder op weg te gaan, met rechte rug en overlopend hart.