25 maart 2015
Voor we het weten is het Pasen! Het gaat vlug in deze tijd van het jaar: de natuur breekt uit, de mensen doen mee en God blijft niet achter. Maar vooraleer we de verrijzenis vieren, is er eerst nog de passie van de Heer. Met Palm- en Passiezondag wordt de Goede Week ingezet. Een goede week omdat wij gedenken hoe Jezus de Vader en ons liefheeft tot het uiterste toe! Hij maakt die week goed, Hij maakt ons en de hele schepping goed zodat God opnieuw kan zeggen, zoals na elke dag van de schepping: ‘Het is goed’.
Maar eerst nog een week met bitter lijden. De hosanna’s die met Palmzondag klinken worden in het passieverhaal dat we dan horen al vlug: ‘Weg met Hem, kruisig Hem!’ Wat een verschil! Die kreten van de massa, aangestoken door enkele hogepriesters, klinken luid en duidelijk, de hamerslagen op het kruis door de soldaten eveneens. In schril contrast staat de stilte van de leerlingen, maar in het hart van Jezus klinkt het zo mogelijk nog pijnlijker.
Bij het laatste avondmaal wanneer Jezus toont wie Hij is: een slaaf die de voeten van de leerlingen wast, de meester die zijn lichaam breekt en deelt en zijn bloed vergiet, zijn de leerlingen bezig met de vraag wie onder hen Jezus zal verraden. Wat een vraag! Je weet zelf toch wat je doet of niet doet! Waarom zijn ze vertwijfeld? Gaan ze misschien allemaal Jezus verraden op de een of de andere manier? Judas zwijgt, maar is in stilte de nodige voorbereidingen aan het treffen. Hij zal Jezus verraden en het afgesproken teken is een kus! De kus die mensen in liefde verbindt, wordt een kus van verraad. Hij kust de liefde die hij eens voor Jezus voelde uit Hem weg! Een Judaskus… in alle stilte, zonder woorden en toch zo dodelijk… voor Jezus begint dan het ‘officiële’ gedeelte van zijn lijden met gevangenneming, verhoor en berechting. Voor Judas begint het uitzichtloze bestaan met als enige uitkomst een strop. Judaskussen brengen geen leven!
Petrus zal het hoge woord laten varen voor een stamelend: ‘Ik ken Hem niet!’. Laat staan dat hij hem liefheeft! Een toch zal hij bitter wenen na de derde verloochening want hij kent Jezus wel en hij heeft Hem lief, meer lief zelfs dan al de anderen. Maar op die belijdenis is het wachten tot na de verrijzenis. En de andere leerlingen? Die zwijgen nog meer, oorverdovend stil zijn ze. Ze hullen zich in stilzwijgen, want ze hebben niets te zeggen. Ze kunnen niet. Ze vluchten van Jezus, van Gods liefde, ze laten Hem alleen zijn kruis dragen. Maar het zal niet blijven duren. Het kruis dat ze nu ontvluchten en dat ze niet eens zelf moeten dragen, zal straks op hun schouders worden gelegd. Allemaal zullen ze sterven omwille van de liefde van Christus, maar dan zullen ze wel aanwezig zijn, helemaal met hart en ziel en ze zullen sterven omdat ze niet hebben gezwegen. Maar daarop is het nog wachten tot na de gave van de Geest.
En alle anderen die door Jezus werden aangeraakt, genezen, geheeld, bevrijd, tot leven gewekt…? Die zijn er ook niet meer bij. Die hebben hun slag thuisgehaald. Ze hebben een tijdje God geloofd om wat ze van zijn Zoon hebben ontvangen, maar dat is nu voorbij. Zij zwijgen al even afwezig.
Volgende week zien we wie er wel bij zijn, in stilte en met diep verdriet. Wie Jezus niet alleen hebben gelaten en die hun liefde hebben getoond onder het kruis en erna.