‘Godd’lijk harte van mijn Jezus!’

'Godd’lijk harte van mijn Jezus!’

Juni is de H. Hartmaand omdat we op de derde vrijdag na Pinksteren het hoogfeest van het Heilige Hart van Jezus vieren. Dit jaar is dit op vrijdag 3 juni. Deze maand speelt door mijn hoofd het liedje dat ik als kind hoorde ‘Godd’lijk harte van mijn Jezus, kom, o kom in ’t harte mijn. Kom er met uw liefd’ in wonen…’ Een van de vele liederen ter ere van het Heilig Hart die in de junimaand klonken in kerken en kapellen en thuis bij het beeld van het H. Hart. Waar zijn die liederen heengevlogen? En de beelden die in elke huiskamer stonden? En wat is er gebleven van de toewijdingen van parochies, gezinnen, een heel volk aan het H. Hart? Aan kerken en kathedralen zien we nog H. Hartbeelden staan: Christus die met open armen de mensen staat op te wachten om hen te zegenen, om hen aan zijn Hart te drukken. Mooie beelden toch, hartelijke beelden, uitdrukking van de liefde van Christus. Die beelden staan nu wat verloren, weinigen komen in de armen van Christus liggen, zo lijkt het toch.

In dit jubeljaar van de barmhartigheid, mogen we dit feest vieren als uitdrukking van Gods verlangen naar ons. Zijn hart klopt in dat van zijn Zoon vurig om ons te vinden, om ons te troosten, te genezen en te helen. Dit feest doet ons denken aan Goede Vrijdag waar het hart van Jezus tot stilstand wordt gebracht op het kruis, waar het doorstoken wordt om er zeker van te zijn dat het niet meer klopt. Wie Jezus op het kruis ziet, ervaart dat zijn hart nooit vuriger voor de mens heeft geklopt dan daar. Wie Pasen viert, ervaart dat dit goddelijk hart nooit ophoudt te kloppen voor ns. Wie Pinksteren viert, ontvangt in de Heilige Geest het hart van de Vader en de Zoon.

'Laat mijn hart lijk ’t uwe zijn’, zingt het liedje uit mijn kindertijd verder. De ‘verplichte’ beelden in huis- en slaapkamers zijn weg. Sommigen zijn gevallen waardoor de uitgestrekte arm van Christus gebroken is, hij was maar van gips. Sommige beelden werden weggebracht naar kerken en priesters opdat die er verder voor zouden zorgen, er zijn er zelfs die een nieuw onderkomen hebben gekregen tussen andere beelden in cafés… Maar hét beeld van het H. Hart van Jezus, zijn wij zelf door ons doopsel en ons vormsel. Elke keer wij de armen openen en ons hart tonen, zijn wij uitdrukking van Gods liefde, zoals Jezus. Daarin zijn wij christen, volgeling van Jezus. De beelden zijn er dus nog en wel vele, kijk maar om u heen. De liederen blijven wat achterwege, maar die komen nog wel als ze geboren worden uit ontmoetingen van hart tot hart. Ontmoetingen waarin Gods liefde zichtbaar en ervaarbaar wordt.

Hoewel het een relatief recent feest is, het werd in 1858 voor de hele Kerk ingevoerd, gaat het terug op een zeer oude praktijk van aanbidding van het H. Hart van Jezus.

We geven hier een gebed weer, geschreven op eigen boden, door Arnulphus van Leuven (rond 1250)

O allerbeminnelijkst Hart, ik bemin U en ik roep tot U met alle vurigheid van mijn ziel;

neig U tot mijn hart, dat godvruchtig verlangt in U te rusten.

Dat mijn hart voortdurend in uw liefde leve en nimmermeer inslape in lauwheid;

dat het tot U smeke, in uw nabijheid steeds wene en U immer aanbidde;

dat het, uw lieflijke geur genietend, zich voortdurend in U moge verblijden.

Verberg, Heer, mijn hart in uw borst en dat het heel dicht bij uw Hart, zichzelf niet meer kenne.

Dat het daar ruste en steeds verblijve!

Jezus, het nadert tot U en dorst naar U;

vervul zijn verlangens, door het toe te staan, zich voor altijd aan U te hechten.

• Naar het blogoverzicht
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook