Examenkoorts!

Examenkoorts

De maand juni wordt voor vele gezinnen en families beheerst door de zorg voor de kinderen en kleinkinderen die ‘in de examens zitten’. We hebben medelijden met hen, zeker als het veel te warm is om te studeren! Er worden wafels gebakken, attenties gegeven, de stilte in huis bewaard, een kaars gebrand, een misintentie… alles om de studenten van klein tot groot aan te moedigen, bij te staan, hoop te geven. Het zijn spannende tijden voor iedereen die erbij betrokken is. Vaak worden de grootouders ingeschakeld om een speciaal gebed te doen en dat doen ze maar al te graag! Het is ook een hele inspanning voor groot en klein om deze maand bij toetsen en examens te tonen dat ze er iets van begrepen hebben, dat ze mee zijn met de leerstof, dat ze de studie aankunnen. Een goede voorbereiding tijdens het jaar en een degelijke studie deze weken zijn onontbeerlijk, maar ook een portie geluk bij de de keuze van de vragen, een goede concentratie, een heldere geest, niet te veel afleiding… Allemaal moeilijk op te brengen als de vakantie lonkt en de temperatuur en de zonneschijn al volop in die richting wijst.

Nog spannender wordt het als de examens zijn afgelegd en er gewacht moet worden op de uitslag. Zal het kantje-boord zijn, zal het een schitterend resultaat zijn, zal het erop of eronder zijn, zal het september worden met herexamens of tweede-zit? Zal het met andere woorden een heerlijke en zorgeloze vakantie worden en zal er een schaduw over liggen voor de student en voor het hele gezin? De aanmoediging bij de studie is heel belangrijk voor jonge mensen, maar de volgehouden aanmoediging erna is dat nog meer. Als de uitslag droogweg op papier staat in zwart of in rood, begint de opvang pas goed. Felicitaties, blijdschap en fierheid terecht en alom wanneer het goed of zelfs uitstekend is geweest. Maar wat als het minder positief uitdraait? Dan hebben de jongeren nog meer nood aan een hart dat voor hen klopt en het niet opgeeft om hen aan te moedigen. Heeft niet iedereen recht op een welgemeende bravo? Hebben we geen reden om fier en dankbaar te zijn ook als er wat veel rood op het rapport staat? Hebben ze echt hun best niet gedaan? Is het allemaal hun ‘eigen schuld’? Moeten we hier wel van schuld spreken. Misschien was het niveau te hoog, misschien de richting te zwaar, misschien hebben ze gewoon andere talenten en mogelijkheden die te weinig kansen kregen? Het is nooit een mislukking wanneer het resultaat op een rapport minder blijkt dan verhoopt. Een jongere, een mens, valt niet helemaal samen met wat een rapport over hem of haar noteert. Dat kunnen ze voelen en ervaren in vreugde en in ontgoocheling van degenen die voor hen hebben gesupporterd. Dan is het moment nog meer om een kaars aan te steken uit dank en om moed. Dat wordt wel eens vergeten.

Voor alle studenten, hun ouders en grootouders, hun vrienden en familie, voor alle leerkrachten, begeleiders en professoren steken wij een grote kaars aan. Ze kunnen allemaal het licht gebruiken en er deugd aan hebben. Bravo en dank aan allen van ganser harte

• Naar het blogoverzicht
• Delen
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Facebook