11 juni 2014
Het hoogfeest van de Heilige Drie-eenheid is een uitnodiging om binnen te treden in de eenheid die er is tussen Vader, Zoon en Heilige Geest. De Vader kennen we al uit het eerste verbond. Hij heeft zich geopenbaard als de schepper die in alle wederwaardigheden van het volk Gods een God van het verbond is die trouw blijft en die liefde is. Vooral in zijn Zoon Jezus heeft Hij zich getoond. De Zoon die we nog inniger kennen omdat Hij onder ons heeft gewoond. De Heilige Geest kennen we ook via de Zoon en we hebben Hem bovendien ontvangen met Pinksteren. Alle drie verwijzen ze naar elkaar, alle drie openbaren ze elkaar, alle drie delen in dezelfde heerlijkheid, alle drie zijn één en toch onderscheiden. In de beroemde ikoon van de Drie-eenheid door Andrej Roebljov geschilderd, kun je dat goed merken. De drie figuren horen onafscheidelijk bij elkaar, verwijzen naar elkaar, kijken naar elkaar met een dienende blik alsof ze voortdurend zeggen: ‘Wat kan ik voor U doen?’.
Is deze Drie-eenheid ook niet een uitnodiging voor ons om als kerkgemeenschap meer één te zijn? Het gaat niet om de oppervlakkige uniformiteit die aan de buitenkant misschien eenheid toont, maar aan de binnenkant hol is. Het gaat ook niet om een ‘grootste gemene deler’ die alle eigenheid vervlakt. De eenheid moet van binnen komen, zoals bij de Heilige Drie-eenheid. Ze is de vrucht van de onderlinge liefde die elkaar precies promoot in de eigenheid, in de verscheidenheid. Waarom zijn we daar toch zo bang voor? Is het uit gebrek aan vertrouwen? Uit gebrek aan visie? Uit gebrek aan liefde? Waarom verkiezen we om vast te houden aan zogenaamd ‘wat altijd is geweest’, zelfs als we er krampen van krijgen? Het krampachtig vasthouden getuigt altijd van een gebrek aan geloof, hoop en liefde. Wie krampachtig is, verliest altijd en sluit de toekomst af voor zichzelf en voor anderen. We weten dat maar al te goed en toch kiezen we vaak liever voor die povere zekerheid die eigenlijk alleen maar onzekerheid te bieden heeft. Het zou deugd doen in onze gezinnen, families, vriendenkring, verenigingen, parochies, in de hele kerkgemeenschap als we wat meer zouden kijken naar het voorbeeld dat God: Vader, Zoon en Heilige Geest geven. We zouden minder onrustig, gekwetst of verongelijkt rondlopen als we de vrede zouden omhelzen die de Heilige Drie-eenheid ons aanbiedt.