22 april 2015
De vierde paaszondag is ook ieder jaar roepingenzondag. We worden dan uitgenodigd om te bidden voor roepingen voor het dienstwerk in de Kerk: priester- en diakenroepingen, roepingen voor het godgewijde leven, roepingen om zich als gedoopte in te zetten. Er zijn zoveel soorten roepingen als er geroepenen zijn! Want je wordt persoonlijk geroepen door de Heer. Het is dus geen massagebeuren met veel spektakel. Neen, het is een heel intieme ervaring waarbij de geroepene ervaart dat de Heer met hem of haar iets van plan is. Soms is die ervaring heel duidelijk, meestal vaag en mist ze scherpte om precies te zien wat Christus wil. De lens moet bijgesteld worden om het beeld dat de Heer van iemand heeft scherper te stellen. Ons gebed voor roepingen en onze steun aan wie geroepen zijn, helpen om dat beeld scherper te krijgen. De Heer roept, maar wij hebben als kerkgemeenschap een ondersteunende taak opdat de geroepene helder zou zien en de moed en de vreugde mag ervaren om in te gaan op de uitnodiging om een Christus’ toegewijd leven te leiden.
Op het eerste zicht lijkt het wel of in onze tijd de Heer niet meer roept of dat zijn stem niet meer wordt gehoord of dat er niet meer wordt op ingegaan. Het lijkt of het stil is geworden: het roepen en het antwoorden. Zeker wanneer wij het, tenminste in onze streken, vergelijken met honderd jaar geleden toen het nog ‘zwart’ zag van de geroepenen. Er zijn vele redenen aan te wijzen, binnen en buiten de Kerk, waarom het nu anders is, maar geen enkele brengt een kentering in de zaak! We moeten niet naar vroeger kijken, maar naar later. Christenen die niet meer uitkijken, verlangend, naar het Rijk Gods, verslappen en verlammen. In de mate dat wij de toekomst die Christus ons voorhoudt en waarvoor Hij zijn leven heeft gegeven – het Rijk Gods – ernstig nemen, zullen wij opnieuw verlangen naar het evangelie, naar de sacramenten, naar herders – doeners en bidders – die het Rijk Gods dichter brengen in verkondiging,viering en dienst. Want daartoe worden de geroepenen gezonden: om het Rijk Gods te verkondigen. Het is dezelfde zending als die Jezus van de Vader had ontvangen.
Of er geroepen wordt, of er geantwoord wordt, hangt samen met ons geloven. Als we geloven in het verleden en in het heden, zijn er geen werkers voor de toekomst nodig. Als we geloven in de verrijzenis van het lichaam en het eeuwig leven, des te meer. In alle tijden is dat de uitdaging geweest en tegelijk de moeilijkheid. Ook Jezus heeft veel tegenkanting gekend en na Hem de apostelen. De mensen staan niet zomaar open voor de toekomst van het Rijk Gods, toch niet zo sterk dat ze bereid zijn het bekende verleden en heden achter te laten. Dat is nu niet anders. In alle tijden en dus ook in de onze klampen mensen zich liever vast aan de eigen zekerheden, ook al zijn het zwakheden, liever dan zich over te geven aan het onbekende. En dat is nu juist wat geroepenen moeten doen opdat de stem van de Heer niet in dovemansoren valt: loslaten. Alles loslaten om de genade te ontvangen.
Gebed voor roepingen - 2015
Heer,
In vertrouwen komen we tot U
gedreven door de Liefde voor Uw Rijk
dankbaar voor onze zusters en broeders
religieuzen in dienst van Uw mensen.
De nood is groot Heer, daarom bidden wij,
laat u oogst niet ongemaaid op het veld
stuur ons biddende, zorgende mensen,
Uw kerk heeft nood aan ‘Godgewijden'.
Kinderen, armen en zieken smeken U,
geef ons getuigen van Uw menslievendheid,
gemeenschappen die belijden:
Christus is de bron van liefde en leven.
Wij vragen enthousiaste religieuzen
met het Evangelie in het hart en hand
op weg naar onbekende horizonten
of teruggetrokken in de stilte van een klooster.
Dat jonge vrouwen en mannen, zo bidden wij,
vandaag uw roep verstaan, opdat ook morgen
Uw naam mag geloofd, Uw rijk mag bloeien
Uw gelaat mag lichten over alle mensen.
Maria, vervuld van de Geest, wij bidden u,
leer ons uw totale overgave te volgen
om trouw aan de zijde te staan van uw Zoon
vandaag, morgen en altijd.
Amen.
+ Mgr. Luc Van Looy