18 oktober 2017
De zondag vieren (6)
In het hart van het vieren van de zondag, de dag des Heren, staat de eucharistie. Het is de Heer zelf die ons daarvoor uitnodigt, Hij is de gastheer en wij zijn de gasten. Dit is hét moment van de week waarop wij onze identiteit als christen tonen en belijden. Wij worden door de Heer die ons in het doopsel aannam tot zijn veelgeliefde kinderen samengeroepen om één familie te vormen van broeders en zusters, van geliefden in de Heer. De viering van de eucharistie is wezenlijk voor christenen en we zullen er dan ook niet wegblijven. Zonder de viering van de eucharistie is het onmogelijk om gelukkige christenen te worden. Het is het derde sacrament van de christelijke initiatie (doopsel-vormsel-eucharistie) en het enige ervan dat wij herhalen. In de eucharistie ontdekken we telkens weer en meer wat het betekent dat wij gedoopt zijn en dat wij de heilige Geest hebben ontvangen. In het luisteren, kijken en ontvangen van Christus, zien wij wie wij in Gods ogen zijn en wat Hij van ons verlangt. De eucharistie vieren is dus verre van een vrijblijvende zaak! God, in wie wij geloven, nodigt ons uit en roept ons op om bij Hem te komen. Maar ook de gemeenschap van christenen roept ons op om de band van broeders en zusters aan te halen. De eucharistie is geen privézaak waarvoor ik al dan niet kies. Integendeel: ik word gekozen om deel te nemen en verwacht om opgenomen te worden in de gemeenschap.
Vroeger spraken we van ‘plicht’ en ‘moeten’, maar het is veeleer ‘mogen’. We mogen de Heer en elkaar ontmoeten in de sfeer van dankbaarheid, luisterbereidheid, ontvankelijkheid, broederlijkheid. Dit ‘mogen’ is niet vrijblijvend, maar houdt een verantwoordelijkheid en een zending in. Als ik mijn christen-zijn ernstig neem, dan kan ik niet weg blijven van deze bijzondere ontmoeting. De eucharistie is ook telkens een moment van waarheid. De waarheid van mijn verlangen om christen te zijn; de waarheid van mijn beperktheid, mijn zondigheid, mijn gekwetstheid ook; de waarheid van mijn verlangen om een goede broeder of zuster te zijn die zijn medemens oprecht liefheeft en de waarheid dat ik daar maar met vallen en opstaan in slaag. De eucharistie viert het ‘opstaan’ uit de eigen beperktheid, uit de beperktheid die wij delen in onze relaties met elkaar. De eucharistie bevrijdt en verlost ons van het niet-kunnen en brengt ons binnen in wat God wel kan en wil en doet in ons leven en in ons samenleven.
Daarom luisteren wij naar zijn woord, zijn boodschap van liefde die klinkt doorheen de geschiedenis van het Godsvolk in het Oude Verbond en in de Kerk van het nieuwe Verbond en nog het sterkst in het leven, lijden, sterven en verrijzen van Jezus Christus. Dat woord van opstanding willen wij horen en ervaren, daar willen wij ons leven op afstemmen want het is ons woord, het woord van de geliefde kinderen van God. Wij willen ons geloof ook belijden, krachtig als verrijzenismensen opstaand in verbondenheid met allen die ons zijn voorgegaan, in verbondenheid met de hele wereldwijde Kerk, in verbondenheid met wie na ons zullen komen, in verbondenheid met allen in de hemel en op aarde. Onze geloofsbelijdenis drukt verbondenheid uit, verbondenheid tussen God en zijn volk en tussen de broeders en zusters van alle tijden. Ik belijd mijn geloof geworteld in de traditie, gedragen door geloofsgetuigen van alle eeuwen waardoor ik in mijn groeiende geloof wordt voortgestuwd de toekomst van het rijk Gods tegemoet. Het is een engagement ook om in dit geloof te groeien en te bloeien. Want als ik belijd dat ik geloof in de vergiffenis van de zonden, engageer ik mij ook om de zonden van anderen te vergeven. In dit geloof wil ik ook vertrouwensvol bidden voor de noden van de Kerk en de wereld, voor de noden van broeders en zusters veraf en dichtbij, wil ik ook mijn eigen noden biddend en gedragen door de gemeenschap aanbieden aan de Heer.
In de eucharistie ontvangen we Gods liefde in zijn Woord en beamen wij dit door de belijdenis van ons geloof en ons gebed voor elkaar. Het is allemaal liefde, opgestane en verheerlijkte liefde, Liefde met een hoofdletter. Die liefde vieren wij verder, maar daarover meer de volgende keer.