20 september 2017
De zondag vieren (2)
Vorige week hebben we een aantal stoorzenders aangegeven die het moeilijk maken om de zondag als dag van de Heer te vieren. Die stoorzenders zitten zowel in ons, als buiten ons.
Misschien waren de aangehaalde elementen herkenbaar? Waarschijnlijk zijn er nog meer. In ieder geval loont het de moeite om er op in te gaan en te zoeken of er ook remedies zijn. Want analyseren is één zaak, oplossingen zoeken een andere.
Er zijn voor de hand liggende oplossingen die her en der worden aangereikt om van de zondag een rustdag te maken en niet de zevende ‘stressdag’ van de week. Niets voorzien in het agenda voor die dag, geen mails bekijken en beantwoorden, thuis blijven… kortom, de dag anders organiseren dan een werkdag. Dat vraagt discipline en het kan een effect hebben. Maar zijn we dan de zondag aan het vieren als de dag van de Heer of als ‘mijn’ dag?
Het kan ook een dag zijn waarop we meer aandacht en dus tijd schenken aan onze relaties in het gezin, de familie, de buurt, de parochie… Een bezoekje aan de ouders of de kinderen, aan het rusthuis, het ziekenhuis, een buur bezoeken of uitnodigen. Traditioneel was de zondag een dag van ontmoetingen niet in een werksfeer van ‘moeten’, maar in de familiale sfeer van ‘mogen’.
De zondag vieren kan ook door de dingen die ‘gewoon’ zijn eens ‘buitengewoon’ te doen. Het ontbijt klaarzetten, de tafel wat feestelijke dekken, een brandende kaars op tafel, een bloemmetje, zondagse kleren aantrekken… Iets extra dat niet noodzakelijk is en waarvoor op andere dagen geen aandacht of tijd is, maar die de zondag toch anders maken. Een zondagse tafels, een zondags huis, een zondagse outfit kunnen een hulp zijn om de dag anders te beleven. Het mag ‘iets meer zijn’ zonder dat het meer moet kosten.
De meer feestelijke stemming die uiterlijk zichtbaar is, kan ook komen van een innerlijk ‘zondagsgevoel’. De zon hoeft niet perse te schijnen om zelf een zonnetje in huis te zijn! Als het minder ‘druk’ is, kan onze stemming ook wat feestelijker zijn, hartelijker, vriendelijker, met meer geduld, meer aandacht, meer ontvanjkelijkheid ook. Een wat langer gesprek gewoon omdat het deugd doet om elkaar te beluisteren in plaats van de korte kribbige dialogen of het zwijgzaam naast elkaar leven.
Ook de Heer heeft tijd voor ons en we kunnen op zondag ook meer tijd maken voor Hem. Een gebed aan tafel, een kaars of een bloemmetje bij het Mariabeeld of het kruisbeeld. Ook Hij wil ons ontmoeten, maar Hij krijgt zo weinig kans om beluisterd te worden, om gehoord te worden, om met Hem te spreken.
De zondag is de dag van de Heer omdat wij dan zijn verrijzenis vieren. De kern van ons geloof dat niet zijn en onze dood, niet het lijden en het verdriet het laatse en het voornaamste woord hebben, maar het leven, het eeuwige leven. Dat vieren wij in de eucharistie en wij hebben de luxe in onze parochies om iedere weekeinde minstens één zondagsviering met eucharistie te kunnen vieren. We horen de uitnodiging van de Heer door het luiden van de klokken die ons letterijk ‘oproepen’ om samen te komen in het huis van de Heer dat op zondag ook versierd is met bloemen en kaarsen en waar we welkom zijn rond zijn Woord en Brood. We gaan daar in een volgende bijdrage dieper op in omdat het zo wezenlijk is voor het vieren van de zondag.
Dit alles vraagt een bereidheid en een keuze om van de zondag iets te maken. Vanzelf gaat het niet, het sociale weefsel draagt ons niet meer, de dwang is weggevallen. Er is dus vrijheid om te kiezen en van harte