Oktober is de rozenkransmaand en op 7 oktober vieren wij Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans. Dit gaat terug op de slag bij Lepanto op 7 oktober 1571. Toen werd de zeeslag uitgevochten tussen de christelijke heilige liga en het islamitische ottomaanse rijk over de beheersing van het Middellandse Zeegebied. Het was een van de grootste zeeslagen uit de wereldgeschiedenis. Volgens Paus Pius V was de overwinning van de christelijke liga te danken aan het bidden van de rozenkrans en hij voerde 7 oktober in als feest van Onze-Lieve-Vrouw van de rozenkrans.

Sedert het uitbreken van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne bidden wij dagelijks opdat er vrede zou komen. Deze rozenkransmaand kan ons daarbij helpen om in alle eenvoud en in alle kracht te bidden om vrede met de hulp van Maria. Zij bidt immers mee en haar gebed is krachtig.

Er gebeurt zoveel in de wereld veraf en dichtbij, zoveel in ons eigen leven en in ons samenleven waar we ons machteloos bij voelen. ‘Ik wil er iets aan doen, maar ik kan niet, met de beste wil van de wereld’, zeggen we dan hulpeloos. Het is dan het moment om de hulp van Maria in te roepen. Onze kreten laten haar niet onverschillig en met haar grote liefde voor ons en voor haar Zoon, verbindt zij ons gebed aan zijn liefdevolle hart. We moeten soms wel aandringen, als uitdrukking dat wij het menen, oprecht en van ganser harte. Zo wordt ons gebed een hartenkreet en niet alleen een noodkreet om hulp.

Laten we dat doen, aandringend bidden uit het diepst van ons hart om vrede overal in de wereld, ook in ons eigen hart en omgeving want de vrede kost niets en is tegelijk onontbeerlijk om geluk en welzijn te vinden en te schenken.

Bidden om vrede met Maria geschreven door Luc Van Hilst in: default

Na de warme zomerdagen waar we met zijn allen naar verkoeling zochten en die soms ook vonden, staan we voor de herfst en de winter waar we de warmte juist opzoeken. Met de energiecrisis als gevolg van de oorlog in Oekraïene, belooft het een moeilijke oefening te worden. In de zomer konden we het voelen aan de pomp hoe duur de energie is, we zullen het nu ook ondervinden bij de noodzakelijke verwarming van onze woningen. We worden opgeroepen om bewuster om te gaan met onze energie, om na te gaan waar we kunnen besparen, verminderen en hoe. We zijn al jaren bezig met het isoleren van woningen en het efficienter maken van huishoudtoestellen, maar het zal niet genoeg zijn om de rekening te kunnen blijven betalen.

Het wordt niet alleen een oefening in besparen, het wordt ook een oefening in delen. Onze solidariteit met wie het niet kunnen, is nodig. Heel wat organisaties zullen deze oefening ook maken, maar ook voor hen wordt het moeilijker. Na de coronacrisis, nu de energiecrisis en steeds meer gezinnen die in nood zijn. We mogen hen niet in de steek laten. Het wordt dus ook een oefening in de warmte van ons hart. Laten we aandacht hebben voor familie, vrienden en buren die het misschien niet durven zeggen, maar die het veel te koud hebben. Laten we rondom ons kijken of er geen mensen in het ‘verborgene’ lijden omdat ze te fier zijn om hulp te vragen of niet weten hoe en waar. Laten we de organisaties die structurele hulp bieden en zoeken naar degelijke oplossingen steunen met onze waardering, maar ook met onze financiële bijdrage. Laten we ondanks de crisis die iedereen treft, het hart warm houden, op de goede plaats en bereikbaar voor wie aanklopt.

Warmte geschreven door Luc Van Hilst in: default

Maria Moeder van de Kerk

Zoals een kind dat in een benauwende situatie komt en naar zijn moeder roept, zo roept de Kerk de hulp in van haar Moeder. Ook in de samenleving, in de complexe situaties van oorlog en sociale problemen is het goed de hulp in te roepen van de Schepper. Johannes zegt in de aanvang van zijn evangelie: “Het Woord was in het begin bij God, alles is erdoor ontstaan, zonder het Woord is niets ontstaan van wat bestaat” (Joh. 1, 3-4). Dat Woord is de Zoon van God en Zoon van Maria. Zij kan dus de moeder van de Schepper genoemd worden, vandaar dat de mensheid in haar geheel beroep kan doen op haar wanneer ze in benarde situaties terecht komt. Vandaar dat ecologische problemen, klimaat problemen, verhoudingen tussen staten en oorlogssituaties op de hulp van Maria beroep mogen doen.

De Kerk beleeft vandaag een moeilijke periode, vandaar dat het goed is dat we Maria aanroepen als de Moeder van de Kerk. Zij was er bij wanneer de apostelen bezig waren met de stichting van de eerste Kerk. Wanneer Christus ten hemel gevaren was kwam de verantwoordelijkheid van de evangelisatie toe aan de apostelen samen met de vrouwen en mannen die bij hen waren, “ze wijdden zich trouw aan het onderricht dat de apostelen gaven, aan de onderlinge gemeenschap, het breken van het brood en het gebed” (Hand. 2, 42) . De opdracht die ze gekregen hadden was om de boodschap van de komst van Christus tot het einde van de aarde uit te dragen. Maria was daar bij als herinnering en inspiratie. Ze moesten nu al hun herinneringen samenbrengen en een visie uitwerken om de Kerk van Christus op te bouwen gebaseerd op wat Jesus hun voorgeleefd en verkondigd had. Maria was diegene die van bij het begin van het plan van God de Geest in haar lichaam ontvangen had. Zij is daarom best geplaatst om de aanwezigheid van Christus en van de Heilige Geest bij de gemeenschap van de apostelen te verzekeren. Als moeder bewaakt zij de eenheid van de apostelen - waar Jezus zo intens voor gebeden had - beter dan wie ook had zij de boodschap van haar Zoon begrepen en kon zij mee de inhoud ervan behoeden en de apostelen daartoe bij staan. We kunnen ons best voorstellen dat Maria de biddende aanwezigheid was terwijl de apostelen uittrokken om te prediken in de tempel, zij zorgde er ook voor dat de apostelen in gebed bijeen kwamen. Wellicht stond zij mee aan de bron van de keuze van de zeven diakens die voor de weduwen en de wezen moesten zorgen zodat “de apostelen zich vooral konden wijden aan het gebed en de verkondiging” (Hand. 6, 2-4). Zij tilde de gesprekken en de onderscheiding op een hoger niveau om alle polarisatie en spanning tussen de leerlingen te voorkomen. We weten niet in hoever Maria als moeder van Jezus en ook Maria Magdalena - als de eerste verkondiger van de verrijzenis - samen de spirituele kern vormden van de eerste apostolische gemeenschap, maar het is niet moeilijk te veronderstellen dat zij samen met andere vrouwen ervoor zorgden dat de gelovigen “bijeen bleven en alles gemeenschappelijk hadden” (Hand. 2,44).

Omdat de Heilige Geest in Maria woonde begreep zijn wellicht op een dieper niveau wat er te doen stond en kon ze beletten dat de apostelen te veel bezig waren met hun structurele functie en met de strategie om de volkeren te bereiken. In één woord, haar aanwezigheid was een genade voor de ontluikende Kerk. De ervaring van de komst, de aanvaarding en verwerping van de Messias en ook de momenten van onbegrip in de opvoeding van haar zoon hadden haar gelouterd. Dienst aan de medemensen en contemplatie van de aanwezigheid van God in de beginnende Kerk was voor haar een vanzelfsprekende eenheid zoals de voetwassing door Jezus en zijn eenheid met de Vader tot een en dezelfde beweging behoorde.

Maria staat zo aan de bron van de beginnende Kerk, als sterkte voor de eerste leerlingen van haar Zoon. Haar tederheid voor haar Zoon en de opname in de schoot van God garandeert de blijvende aanwezigheid bij al diegenen die in de geschiedenis het evangelie bij de mensen brengen en zo een Kerk opbouwen zoals Christus voorzien had. Maria blijft de opvolgers van de apostelen uitnodigen om biddend samen te komen en vanuit de levende aanwezigheid van haar Zoon Kerk te zijn ten dienste van de hele mensheid. Als moeder van de Zoon van God is zij de helpende kracht om God een plaats te geven in de wereld.  

+ Luc Van Looy

Maria Moeder van de Kerk geschreven door Luc Van Looy in: default

Kroningsfeesten 22-23

We zijn vertrokken met de Kroningsfeesten bij het jubileum van 150 jaar kroning van het genadebeeld. Wij nodigen u van ganser harte uit om mee te vieren, om te danken, te bidden en onze vreugde te delen omdat wij Onze-Lieve-Vrouw hier in Scherpenheuvel zo nabij mogen weten. Vieren voluit opdat Maria met haar moederlijke ontferming in onze harten zou afdalen, dé plaats bij uitstek om te vieren. Dat is ook wat Paus Franciscus ons toewenst. Hij schreef een boodschap aan de kardinaal-aartsbisschop Jozef De Kesel die wij hier in vertaling weergeven.

Aan Zijne Eminentie Kardinaal Jozef De Kesel

en aan de bedevaarders van het Heiligdom van

Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel

Eerbiedwaardige broeder, bij gelegenheid van de 150^ste verjaardag van de kroning van de Maagd van het Heiligdom van Scherpenheuvel verenig ik mij in gebed met U en met de bedevaarders die zich verzamelen rond Onze-Lieve-Vrouw om haar uw leven, uw vreugden en uw leed toe te vetrouwen. In dze moeilijke periode omwille van de internationale politieke situatie, smeek ik haar om de genade van een vredevol leven.

Laten wij aan de Moeder van onze Redder vragen, wiens hart, vervuld van tederheid niemand van haar zonen en dochters die zich vertrouwvol tot haar wenden verlaat, om voor te spreken voor de hele wereld en om al haar kinderen die de drempel van haar heiligdom betreden te ontvangen. Moge ieder van hen onder haar maagdelijke mantel een zeker toevluchtsoord en onder haar liefdevolle blik de vergeving van God vinden en de rust die ze nodig hebben.

Moge zij in ieder van U de gevoelens van liefde en solidariteit wekken jegens mensen die leven in de beproeving, voor wie de weg van het leven iedere dag moeilijker wordt om te gaan. Moge zij allen leren om missionarissen van het medelijden en van de barmhartige liefde van de Heer te zijn opdat wij door de erkenning  ‘van de waardigheid van elke mens bij zouden kunnen dragen aan de wedergeboorte van een universeel verlangen van menselijkheid’ (Fratelli tutti nr. 8).

Ik vertrouw U evenals alle bedevaarders en allen die U dierbaar zijn toe aan de moederlijke bescherming van Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel. Moge zij U bijstaan in het leven van elke dag en U de genade verlenen om steeds te getuigen van het Evangelie. Ik schenk U mijn Zegen en vraag U te blijven bidden voor mij en voor de zending die de Heer mij heeft toevertrouwd.

Rome, Sint-Jan van Lateranen, 18 juli 2022

Franciscus

Programma:

Donderdag 25 augustus om 19 u. in de basiliek: viering van de verjaardag van de kroning met plechtig Te Deum. Mgr. Koen Vanhoutte, hulpbisschop van de kardinaal-aartsbisschop, zal ons voorgaan in gebed. Tijdens deze viering zal het genadebeeld een nieuwe kroon ontvangen die ontworpen werd door juweelontwerpster Lies Wambacq en die gemaakt is met het goud en de juwelen die mensen schonken in de voorbije jaren.

Vrijdag 26 augustus om 19.30 u. in de basiliek: Kroningsconcert door ‘Incanto Vocale’ o.l.v. Eva Vermeren met o.a. muziek die werd geschreven voor Scherpenheuvel.

Zaterdag 27 augustus vanaf 17 u. op het grasplein aan de Mariahal: volksfeest met optredens van Lisa del Bo, De Romeo’s, Men and a Lady en Christoff. Later op de avond: vuurwerk en lasershow.

Zondag 28 augustus om 15 u. in de basiliek Lof en aansluitend processie naar de Mariahal voor de viering van de eucharistie. Voorganger is Mgr. Koen Vanhoutte. Concelebranten zijn o.a. Mgr. Franco Coppola, apostolisch nuntius; Mgr. Jean-Pierre Delville, bisschop van Luik; Mgr. Patrick Hoogmartens, bisschop van Hasselt; Mgr. Jean Kockerols, hulpbisschop van de kardinaal-aartsbisschop.

Dank aan alle medewerkers en vrijwilligers die zich inzetten voor deze feestelijke dagen en dank aan allen die meevieren. Dank aan alle parochianen en liefhebbers die omwille van gezondheid of ouderdom niet ter plaatse kunnen komen, maar die toch in verbondenheid meevieren. Wij dragen hen en allen die voor hen zorgen mee in ons gebed.

Kroningsfeesten 2022-2023 geschreven door Luc in: default

In het oktaaf van het hoogfeest van Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming, viert de Kerk op 22 augustus Maria Koningin van hemel en aarde. Dat past nu goed in de viering van de Kroningsfeesten die deze maand starten! De kroning van het genadebeeld drukt immers uit dat Maria als een koningin wordt geëerd en bemind.

Geëerd omdat wij erkennen dat zij door de Heer hoog werd verheven, zoals we ook bidden in het Weesgegroet: ‘Gezegend zijt gij boven alle vrouwen’. Geëerd omdat zij de moeder is van Gods Zoon. Wij eren Maria als de Moeder Gods, vol bewondering, dankbaarheid en eerbied.

Bemind omdat zij een ‘koningin-moeder’ is. Zij is verheven en tegelijk zo nabij. We storten ons hart bij haar uit, we bidden tot haar, we laten haar toe in ons leven bij lief en bij leed omdat wij haar liefhebben.

Dit werd hondervijftig jaar geleden plechtig uitgedrukt in de kroning van het genadebeeld op vraag van de paus. Een eer voor Scherpenheuvel, dat is zeker, maar nog meer voor Maria! Toch delen wij in haar verhevenheid, samen met de talloze bedevaarders die in al die eeuwen haar kwamen en komen opzoeken. De parels van haar kroon zijn destijds dan wel geschonken door de paus, ze drukken de dankbaarheid, de verbondenheid, de liefde uit van de vele generaties die Maria groeten. Vandaar dat we het initiatief hebben genomen om met de juwelen die bedevaarders en parochianen schonken een nieuwe kroon en scepter voor Maria en een kroon voor het Jezuskind te laten ontwerpen en vervaardigen. 

Een ‘kopie’ van de nieuwe kroon van Maria zal in het groot opgehangen worden in het portaal van de basiliek. Dank aan Alain en Wilfried voor de zorg hiervoor.

Omdat niet alleen Maria, maar ook de armen verheven worden door God, zoals Maria het zingt in haar Magnificat, zal het bedrag dat we besteden aan het vervaardigen van de kroon ook aan de Voedselbank van Scherpenheuvel-Zichem worden geschonken.

De kroning met de nieuwe kroon zal gebeuren op de verjaardag van de kroning in 1872, nl. op 25 augustus om 19 uur in de basiliek. We zullen dan ook het Te Deum aanheffen om onze dankbaarheid uit te bidden voor dit feest.

Maria Koningin geschreven door Luc Van Hilst in: default

Terwijl velen in binnen- en buitenland de temperaturen voelden stijgen. Werden wij opgenomen in de warme gloed van de genade en de dankbaarheid om de wijding van vier priesters voor het aartsbisdom, waaronder onze eigenste Geert Narinx. Op zondag 10 juli legde de kardinaal-aartsbisschop hem de handen op en wijdde hem tot priester. Een ruime delegatie vanuit Scherpenheuvel was aanwezig, helaas beperkt omwille van het gelimiteerde aantal plaatsen die de wijdelingen mochten bestemmen voor vrienden en familie. Een week later vierden we met onbeperkt aantal de ere-mis van Geert in de basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel. Nog een week later, op zondag 24 juli vierde Geert in zijn dorp van afkomst, Geistingen, opnieuw een ere-mis. Het werd een warm Maaslands dorpsfeest! Wij zijn de Heer dankbaar voor het priesterschap van Geert en bidden bij Onze-Lieve-Vrouw dat zij hem moederlijk omhelst en hem laat delen in de kracht van haar ja-woord.

Proficiat Geert en dank aan allen die meevierden.

Zomerse gloed! geschreven door Luc Van Hilst in: default

Vakantie na corona?

We hebben ernaar uitgekeken, al heel lang, een vakantie zonder corona(maatregelen). Hier en daar vinden we in de media berichten of we dat wel zullen aankunnen. Het lijkt alsof we vergeten zijn hoe we zorgeloos vakantie kunnen genieten. Bovendien, ondanks het wegvallen van nagenoeg alle beperkende maatregelen die ons leven gedurende twee jaar in de greep hielden, blijkt het virus niet weg te zijn… Integendeel! Er is weer een toename van besmettingen, ziekenhuisopnames enz. Zorgeloos vakantie nemen zit er dus niet in, opnieuw niet, want we zijn nog niet bevrijd van de oorzaak van de pandemie die ons leven lijkt te bepalen. We kunnen wel doen alsof, er ons niets van aantrekken, ‘normaal’ en ‘gewoon’ doen. Maar ook dat lijkt een geforceerde vlucht en dus eigenlijk een uiting van onze bezorgdheid. Misschien moeten we er gewoon mee leren leven zoals we met alle zorgen, ook voor de corona-uitbraak, moesten ‘leren’ leven.

Zorgeloos zijn we immers nooit. We kunnen naar de mooiste stranden trekken, in de meest exotische oorden ons terugtrekken, ook daar zijn we bezorgd over onszelf en mekaar. We bellen en berichten voortdurend naar het thuisfront om ons ervan te verzekeren dat alles ook daar goed gaat! We letten op onze bezittingen, roepen mekaar toe om voorzichtig te zijn en op te passen, op vlieg- en andere havens is het een voortdurende waakzaamheid en zorg… Ook in de verre is de vakantie verre van zorgeloos!

Wat is vakantie dan eigenlijk nog als we ons toch bezorgd maken al dan niet omwille van corona? Vakantie is beschikbaar zijn, er zijn voor onszelf en voor elkaar. Zonder de tijdsdruk en andere stress die wij in het gewone verloop van de dagen kennen. Beschikbaar zijn ook voor het delen van elkaars zorgen en ze niet opzij duwen omdat we er geen tijd voor hebben. De tijd nemen om te luisteren naar onszelf en naar elkaar, naar de vreugden en de zorgen en eigenaardig genoeg, dat helpt om de zorgen ‘beheersbaar’ te maken. We kunnen ze dan naar waarde schatten en ze relativeren in de goede zin van het woord. Er komt dan ruimte vrij om te genieten, want de zorgen hebben een plaats gekregen, ze liggen niet langer als spoken op de loer om ons onverwacht te overmeesteren.

Welverdiende vakantie voor ieder die het voorbije werkjaar zich heeft uitgesloofd voor anderen! Verpleegkundigen, artsen, zorgenden aan huis, in zieken- en rusthuizen. Leerkrachten die in soms barre omstandigheden het beste voor hebben met hun leerlingen en die hun zorgen en verdriet, hun onmacht en zoveel meer hebben trachten te delen om hen toch maar klaar te stomen voor een volgend schooljaar. En dan nog de verwijten moeten horen van zovelen dat het allemaal nog beter kan en moet!

We leven in een tijd van vele spanningen op vele vlakken waar soms niet aan kunnen en dat maakt het allemaal nog moeilijker. We vergeten al te vaak dat mensen die werken voor anderen, in dienst van anderen, ook nog een leven hebben daarbuiten. Een gezin, familie, vrienden en de zorgen die erbij horen. Voor hen allen een deugddoende vakantie! Met veel dankbaarheid voor zoveel inzet, gezien en ongezien, maar de moeite waard voor concrete mensen, jong en ouder, ziek en gezond. We betekenen zoveel voor elkaar, laat dat de grond zijn voor enkele deugddoende weken om er nadien een deugddoend jaar van te maken.

Zalige vakantie!

Vakantie na corona? geschreven door Luc Van Hilst in: default

De vrienden van Jezus

De apostelen worden in Franse vertalingen van liturgische teksten weleens ‘vrienden van Jezus genoemd’. In het evangelie worden zij aangeduid als apostelen en vooral als ‘leerlingen’ van Jezus. Dat is niet hetzelfde als ‘vrienden van Jezus’. In het evangelie worden Martha, Maria en Lazarus vrienden genoemd van Jezus. In hun huis te Bethanië is Hij vaker te gast en Hij voelt er zich thuis. De evangelist Johannes vermeldt zelfs dat Jezus hen liefheeft. Dat blijkt niet alleen uit de warme contacten die Hij met hen heeft, maar ook en vooral wanneer Lazarus sterft. Jezus is er niet, maar wordt op de hoogte gebracht. Met twee dagen vertraging gaat Hij er met de leerlingen naartoe. Daar blijkt in het gesprek met Martha haar grote geloof in Jezus als de Zoon van God. Daar krijgen we een voorafbeelding van het graf van Jezus en van zijn verrijzenis wanneer Hij Lazarus laat opstaan uit de dood. De reactie van de Joden is duidelijk: “Kijk eens hoe veel Hij van hem heeft gehouden”. Maria zal kort daarna het hoofd van Jezus balsemen met de dure nardusbalsem, de troost van de geliefden. Dat zijn dus vrienden! Op 2 februari 2021 besloot paus Franciscus dat zij ook samen zouden worden gevierd voortaan en nog wel op 29 juli, de dag waarop Martha eerder alleen werd gevierd. De liturgie viert de vrienden van Jezus samen met Jezus zelf. In de viering van de liturgie neemt Jezus ons mee naar het huis in Bethanië en stelt Hij ons zijn vrienden voor. Hij laat ons zien waarom Hij zo van hen houdt en Hij nodigt ons uit om te delen in de gulle vriendschap.  

Op 22 juli vieren wij de heilige Maria Magdalena, nog een vriendin van Jezus. Lang heeft men gedacht dat zij dezelfde was als de zus van Martha, Maria van Bethanië. Als zij Jezus ontmoet, wordt haar leven helemaal anders. Ze leeft voor Jezus en voor zijn verkondiging. Zij blijft bij Hem tot onder het kruis, ze wordt apostel wanneer de verrezen Heer het eerst aan haar verschijnt en Jezus haar vraagt om de verrijzenis aan de leerlingen te melden. Maria Magdalena is samen met de vrouwen – Martha en Maria – degene die het dode lichaam van Jezus willen balsemen. Zij hebben verdriet om zijn sterven, zij zijn vrienden die meeleven, meelijden. Ze worden beloond met de gave van het geloof, met de aanwezigheid van de verrezen Heer. Dat zijn dus vrienden! Paus Franciscus verhief haar feestdag enkele jaren geleden tot de rang van een apostelfeest! Wij vieren de heilige Maria Magdalena als co-patrones van de basiliek. Ook Maria, de moeder van Jezus behoort tot de intieme kring van de getrouwen rond Jezus tijdens zijn leven, zijn lijden, zijn dood en zijn verrijzenis. Tot die kring willen wij behoren!

De vrienden van Jezus geschreven door Luc Van Hilst in: default

Sacramentsdag

De maand juni lijkt wel een feestmaand te zijn. We vieren feest: Sacramentsdag, het Heilig Hart, Petrus en Paulus, en verschillende heiligen zoals Johannes de Doper en de zalige Priester Poppe. Ik wil inzoomen op het feest van Sacramentsdag. Sinds Vaticaan II noemt men de eucharistie ‘bron en oorsprong van de Kerk’. Het is ook zo dat de zondagsviering heel ons christelijk leven  bepaald heeft en geïnspireerd. De zondagen waren rustdagen. Vandaag hoort men wel eens dat de mensen nood hebben aan zulke rustmomenten, om burn-out te vermijden. Dat was wellicht ook de bedoeling van de Kerk om in het ritme van het dagelijks leven voldoende rust en tijd voor ontmoeting in te bouwen. In het oude Testament lezen we dat in die tijd zelfs elke zeven jaar een volledige rust werd gehouden, ook het land kon rusten, men plantte of zaaide niets gedurende één jaar. Nu echter putten wij onszelf en ook de aarde zodanig uit dat er geen rust meer is, alsof alles van ons zou afhangen, alsof wij de eigenaars van de aarde zouden zijn. De processie die georganiseerd werd in de parochies rond Sacramentsdag waren een feest voor de hele gemeenschap. De scholen en de verenigingen stapten allemaal mee achter het heilig sacrament.

Onlangs las ik een boeiende zin: “De gave van het lichaam en het bloed van Christus komt in de eucharistie aanwezig in ons bestaan. Indien we die aanvaarden, dan zijn het niet wij die naar Hem toegaan, maar komt Hij naar ons om door Hem en door ons, samen, zijn uiteindelijke triomf over alle soorten van geweld en kwaad bekend te maken.” (Tout ce que j’apprends, door Mgr. Claude Dagens). Zou het zo zijn dat juist de eucharistie hét wapen is tegen de problemen van onze tijd? De opvoeding van onze kinderen tot een goed begrip van de eucharistie en van de aanwezigheid van Christus in ons leven is zeker een positieve manier om mee te werken aan een gezonde samenleving. Priester Poppe voedde de kinderen op door de ‘Eucharistische kruistocht’, een pedagogische manier om kinderen bij elkaar te brengen als vereniging en het tot geloof te brengen.

Vandaag wordt over de hele wereld aandacht gegeven aan een jongen van 15 jaar die vorig jaar zalig verklaard werd in Assisi. Caro Acutis noemde de eucharistie zijn ‘autostrade naar de hemel’. Dagelijks nam hij deel aan de eucharistie en bleef bidden bij het Heilig Sacrament, en al briljante computerfreak bouwde hij vanaf de leeftijd van 11 jaar een website met beelden en teksten over plekken in de wereld waar de eucharistie bijzonder vereerd wordt. Nu trekt een tentoonstelling de wereld rond met de beelden die hij sinds toen gemaakt heeft en die verder door zijn vrienden uitgebreid werden na zijn overlijden in 2006.

Het feest van Sacramentsdag is een herinnering aan het laatste avondmaal dat we op witte donderdag vieren. In 1209 kreeg een zekere Juliana van Luik, een zuster Augustines, mystieke ervaringen, dank zij deze onthullingen werd het feest van Sacramentsdag eerst ingesteld door de bisschop van Luik in 1248, later, in 1264, verklaarde paus Urbanus IV het feest voor de hele wereldkerk. Vandaag spoort paus Franciscus de gelovigen aan om regelmatig een bezoek te brengen aan het heilig Sacrament en aanbiddingen te organiseren voor de gelovigen. Hij roept daarbij op te bidden voor de vrede in de wereld en voor roepingen tot verschillende vormen van engagement in de Kerk en in de wereld. Het is tenslotte niet onbelangrijk dat we in elke parochie- of kloosterkerk een tabernakel hebben waarin de Eucharistische Christus bewaard wordt. De aanwezigheid van Christus daar nodigt uit tot eerbied en gebed.

+ Luc Van Looy

Sacramentsdag geschreven door Luc Van Looy in: default

Op donderdag 16 juni vieren wij het hoogfeest van Sacramentsdag. Dit feest nodigt ons uit om dankbaar te zijn omdat de levende Heer in ons midden is in het eucharistisch brood. In het leven en eren, danken en aanbidden van de Heer in deze sacramentele aanwezigheid mogen wij ons dieper bewust worden van zijn gave op het Kruis. Immers, telkens wij de eucharistie vieren en de Heer aanbidden, gedenken wij zijn liefdesgave tot het uiterste toe op het kruis. Een gave die voor ons eeuwig leven betekent omdat Jezus Christus heel de mensheid heeft verlost en verzoend op het kruis. Er is een hele devotie uitgegroeid met zegeningen, vieringen, processies, aanbidding. Maar laten we niet vergeten dat dit alles erop gericht is om in ons leven van iedere dag dankbaar het leven te omhelzen dat Jezus ons op het kruis heeft gegeven. Zijn liefde tot het uiterste toe stroomt door heel ons leven en samenleven. Lof en eer zij Jezus Christus in het heilig sacrament, maar ook in ons leven dat door Hem geheiligd is.

Lof en eer zij Jezus Christus geschreven door Luc Van Hilst in: default

Kom, heilige Geest

Wij bidden tijdens het Pinksternoveen het gebed tot de heilige Geest:

Kom, Heilige Geest,

vervul de harten van uw gelovigen
en ontsteek in hen het vuur van uw liefde.
Zend uw Geest uit en alles zal herschapen worden.
En Gij zult het aanschijn van de aarde vernieuwen.
 
Laat ons bidden
God, Gij hebt de harten van de gelovigen
door de verlichting van de Heilige Geest onderwezen:
geef dat wij door die Heilige Geest
de ware wijsheid mogen bezitten,
en ons altijd over zijn vertroosting verblijden.
Door Christus onze Heer.
Amen.

Het is een vurig gebed, vurig in het verlangen naar de gave van de Geest. Het drukt ook sterk uit wat de Geest in ons doet: het vuur van de liefde ontsteken, alles herscheppen en de aarde vernieuwen. Dat is nogal wat en het is bovendien waar. Het is de ervaring geweest van Maria toen zij Gods heilige Geest ontving. Vurig en dankbaar zong ze haar vreugde uit in het Magnificat, haar lofzang. Vurig zingt ze hoe alles anders is geworden in haar leven en hoe alles anders zal worden in het leven van de mensen. Het nieuwe Verbond breekt aan en we horen het al in haar leven nog voor Jezus geboren is, nog voor Hij één woord heeft gesproken, één wonder heeft verricht!

Het is de heilige Geest aan het begin van de schepping die over de woeste wateren waait en uit de chaos alles schept. Het is de heilige Geest die met Pinksteren over de bange, twijfelende apostelen komt en die hen helemaal vernieuwt en vervult van liefde. De angst maakt plaats voor blijmoedigheid, de twijfel voor vurig geloof.

Het is dezelfde heilige Geest die wij in het doopsel en vormsel hebben ontvangen en die wij in elk sacrament aanroepen opdat Hij ons zou omvormen, herscheppen, nieuw maken.

Laten wij om de genade van de heilige Geest bidden, om zijn vurigheid en zijn kracht opdat wij als nieuwe mensen zouden kijken, luisteren, spreken en zwijgen en handelen. Opdat de wereld nieuw mag worden; de angst, de verlammende twijfel, de oorlog zou afleggen en de liefde omhelzen.

Zalig Pinksteren

Kom, heilige Geest geschreven door Luc Van Hilst in: default

Maria moeder van de Kerk

Toen de Geest kwam over de apostelen in de bovenkamer was Maria daarbij aanwezig. Na de hemelvaart van Jezus hielden ze zich op in diezelfde kamer waar Jezus met de leerlingen de eucharistie gevierd had. Maria was voor hen toen reeds de ‘troosteres van de bedrukte apostelen’. Zij interpreteerde de woorden van Jezus vanuit haar moederlijke betrokkenheid bij het leven van Jezus. ‘Doe dit tot mijn gedachtenis’ betekende voor haar dat ze moesten optrekken naar de dorpen, naar de tempel in Jeruzalem, naar het uiteinde van de wereld om zijn boodschap te brengen.

Maria is de moeder van de Kerk, ook al komt die titel niet voor in het document over de Kerk van Vaticanum II. Het is begrijpelijk dat de bisschoppen in het concilie zich bewust waren van het feit dat de rol van Maria zich niet beperkt tot de katholieke Kerk, Jezus was immers gekomen om alle mensen te redden. Zij heeft deze opdracht begrepen, zij is de moeder-missionaris, de moeder van de jonge Kerk, model voor de eerste christenen. Haar Ja-woord reikt verder dan een akkoordverklaring tot de geboorte van de mensenzoon. De Geest leeft constant in haar zodat ze de hulp wordt voor de Christenen in alle tijden. Ze bekijkt de samenleving met de ogen van de Geest, anders, dieper, ruimer dan alle anderen. Ze bemerkt vooral de armen en de noodlijdenden, dit toont ze in de verschijningen, in Lourdes, in Fatima, …..

Paus Franciscus noemt haar “als moeder van allen een teken van hoop voor de volken die kreunen in barensweeën in afwachting van de rechtvaardigheid, zij is de missionaris die ons begeleidt, als een echte moeder gaat ze met ons mee, strijdt ze mee en verbreidt ze onophoudelijk de nabijheid van Gods’ liefde” (Evangelii Gaudium, 286).
Paus Paulus VI beschrijft haar voor moderne vrouwen, hij denkt daarbij aan wat ze zei in het Magnificat: “De hedendaagse vrouw, die terecht verlangt deel te nemen aan de beraadslagingen van de gemeenschap, zal met de grootste voldoening opzien naar Maria bij de boodschap van de engel. Want toen zij als het ware werd toegelaten tot een dialoog met God om actief en vrij betrokken te worden in een bijzondere taak, niet bij een zaak van bijkomstige aard, maar bij “de aangelegenheid van de eeuwen”, zoals de menswording van het Woord treffend werd getypeerd, heeft de heilige maagd haar actieve en vrije toestemming gegeven.
De moderne vrouw zal aangenaam verrast opmerken, dat Maria van Nazareth, ook al leefde zij geheel overgegeven aan de wil van God, ze helemaal geen timide ondergeschikte vrouw is geweest, die de dingen en de gebeurtenissen van het leven slechts passief over zich heen liet gaan. Ze was een vrouw die welbewust en openlijk getuigde, dat God de voorkeur geeft aan de kleinen en de onderdrukten, alsook dat Hij ”de machtigen der aarde van hun voetstuk haalt” (Lc. 1, 51-53). De moderne vrouw zal in Maria een sterke vrouw erkennen die “opkomt voor de armen en de nederigen”, een vrouw die armoede en lijden heeft ervaren, tot het leven van de vluchteling in ballingschap toe (Mt. 2, 13-23).

Tenslotte zal Maria voor de moderne vrouw ook niet de schijn hebben van een moeder, die zich uitsluitend om haar goddelijke Zoon bekommert, maar van een vrouw die door haar toewijding het geloof van de apostolische gemeenschap in Christus heeft versterkt, en wier moederlijke taak op de Calvarieberg algemeen is geworden, zodat deze zich tot alle mensen heeft uitgebreid (Joh. 2, 1-12)” (Marianus cultus 37). 

Maria is dus ook voor mensen van deze tijd een teken van geloof door haar beschikbaarheid voor het plan van de Vader, ze is de nieuwe Eva die in plaats van te luisteren naar de slang, gehoor gaf aan de Engel die haar riep om moeder te zijn van de Eerstgeborene en op die manier van alle mensen. De Kerk op haar beurt wordt ook moeder door het Woord van God dat ze in geloof opneemt. (Cf. Lumen Gentium 64).

+ Luc Van Looy

Maria moeder van de Kerk geschreven door Luc Van Looy in: default

Maria Moeder

We kunnen ons Maria goed voorstellen als een moeder die er voor zorgde dat haar kind op tijd zijn gebeden zei, die hem meenam naar de synagoge en hem leerde de psalmen bidden en zingen. We kunnen ons goed voorstellen hoe Maria en Jozef bezorgd waren over de opvoeding van hun zoon, hun onderlinge gesprekken gingen wellicht daarover, hoe moesten zij hem voorbereiden op zijn bijzondere taak. Nam hij samen met zijn familielid Johannes (de doper) deel aan de beweging die ontstond rond Qumran in de buurt van de Dode Zee?
Maria was een vrouw van geloof, maar dat geloof hield ze niet voor haarzelf alleen. Ze werd geleid door de Heilige Geest op een weg naar dienstbaarheid en vruchtbaarheid. Het beeld dat we van haar hebben is van iemand die bidt en werkt, met aandacht voor anderen. De traditie zegt dat ze dagelijks zorg droeg voor een blinde in het dorp. Ze was beschikbaar,  zelfs voor de meest nobele en onvoorstelbaar historische opdracht: ze gaf haar ‘Ja’-woord aan de engel.
We kunnen ons een moeder voorstellen met veel vragen:
“Wat zal er van dit kind geworden? Wat wil de Heer eigenlijk van mij, en waarom ik? Wat is de rol van Jozef in het verlossingsverhaal? Waarom moesten we vluchten naar Egypte? Waarom kwam Jezus op zijn twaalf jaar niet met ons terug naar huis en bleef hij hangen in Jeruzalem? Waarom moest Hij sterven aan het kruis? Wat wilde de Geest van mijn toen Hij over de leerlingen kwam in de bovenkamer?
De apostelen steunden op haar in moeilijke momenten. Zij was vol van de Geest, zo kon ze hen aanmoedigen om onvermoeibaar te verkondigen. Zelf bleef ze op de achtergrond, ze bleef bij Jezus tot op Calvarie terwijl de leerlingen zich schuil hielden.

Maria was de beschouwende aanwezige, contemplatief en dienstbaar. De Kerk heeft dit goed begrepen toen ze aan het volk het rozenkransgebed voorstelde. Zonder veel woorden, voortdurend het ‘Weesgegroet’ herhalend terwijl de gebeurtenissen van haar leven en dat van haar Zoon herdacht worden in de mysteries om de tussenkomst van God in de geschiedenis te beschrijven. Onze gedachten gaan heen en weer gedurende de rozenkrans, van het leven van Maria naar wat we nu beleven in de geschiedenis en in de samenleving van vandaag. We vragen haar om vrede, verontwaardigd over de gebeurtenissen in de wereld; om gezondheid, in een tijd van pandemie; om geloof in een wereld die blijkbaar God niet meer nodig heeft. Heel het wereldgebeuren gaat aan onze ogen voorbij terwijl zij zeggen ‘Heilige Maria, bid voor ons, arme zondaars’.
De Schrift vertelt ons niets over Maria bij het graf van haar Zoon, was zij er bij toen de vrouwen naar het graf gingen en het leeg vonden? Zij was toegewezen aan Johannes, de leerling die het plan van de Vader begrepen had toen hij aanleunde bij Jezus in het laatste avondmaal. Zo was het voor Maria, intuïtief wist zij dat Jezus niet in het graf kon blijven, dat was voor haar evident. Hij had haar niet op de wereld gezet om dan weer geruisloos te verdwijnen. Hij was gekomen om te leven en leven te schenken aan alle mensen.
Uiteindelijk is ook zij opgenomen in de wereld van haar Zoon, verrezen om met Hem te leven, voor altijd.

+ Luc Van Looy

Maria Moeder geschreven door Luc Van Looy in: default

Na twee jaar beperkingen omwille van de coronapandemie, kan het bedevaartseizoen opnieuw ‘normaal’ van start gaan. Het was deugddeond om de hulde met bloemen van de kinderen opnieuw te zien bij de openingsviering aan de vooravond van 1 mei, om de parochianen weer te ontmoeten rond Maria, om de koninklijke harmonie van O.-L.-Vrouw weer te horen spelen ter ere van hun patrones. Dank aan allen om zo de toon te zetten voor wat volgt.

Op 1 mei waren de bedevaarders er weer. Zonder mondmaskers en met blije gezichten. Een blij weerzien voor velen, ook voor Maria! De zegen met het genadebeeld – wat ook twee jaar geleden was – de aankomst van de schoutsgroep van Merksem en de Grote Trek voor de 90^ste maal… het was nieuw na twee jaar afwezigheid. Je zag de mensen genieten onder het meizonnetje. De toon is gezet, nu gaan we verder en het werd tijd om weer hoop te ontvangen en te geven én dit zonder de beperkende maatregelen.

Wat een verschil! geschreven door Luc Van Hilst in: default

Op roepingenzondag 8 mei 2022 bidden we in onze gemeenschappen opdat iedere gedoopte haar of zijn roeping mag ontdekken 

Als thema voor roepingenzondag sluit Roepingenpastoraal nauw aan bij het jaarthema van IJD Jongerenpastoraal: ‘Kom overeind en sta op je voeten! Ik stel je aan tot gezant en getuige’ een vers uit Handelingen 26, 16. Paulus getuigt er over zijn bekering en roeping. De voorbije pandemie betekende voor niet weinig mensen, jong en oud, een tijd van vereenzaming. Met dit thema hopen we ‘veerkracht’ - ‘Kom overeind!’ - en ‘roeping’ - ‘Ik stel je aan tot gezant en getuige’ - opnieuw sterker bij ieder op te roepen.

Laten we in verbondenheid bidden voor onszelf en voor elkaar dat de genade die de Heer aan ieder schenkt vruchten mag dragen in een oprecht ‘ja’ op onze roeping.

God,

Gij roept ons tot leven.
Verbonden met U
zijn wij samen op weg, als uw volk. Op onbekende wegen en
in deze onzekere tijden
geraken we wel eens ontmoedigd. Doe ons veerkracht vinden bij U. Maak ons tot mensen van hoop.

Heer Jezus,

die ons overeind roept,
Gij doet ons de kracht
in onze voeten herwinnen.
Als tochtgenoot herkennen wij U
in het delen van het Woord en
het breken van het Brood.
Dat steeds opnieuw mensen
U op het spoor komen en
durven kiezen voor het priesterschap, het religieuze leven of het huwelijk.

Stem ons dankbaar voor uw aanwezigheid. Laat niemand alleen
zijn weg gaan in het geloof.
Geef ons dat we de steun van vrienden, ouders en familie mogen ervaren.

Heilige Geest,

Gij geeft ons de moed
in te gaan op onze roeping tot heiligheid. Hoe mank ook onze wandel,
Gij komt onze tekorten tegemoet.
Hoe hobbelig ook ons parcours,
Gij houdt ons op de been.
Hoe troebel ook ons zicht,
Gij blijft licht voor onze voeten.
Laat niet toe dat angst ons verlamt.
Schenk ons een stoutmoedig enthousiasme als getuigen van uw Blijde Boodschap. Amen.

Anaïs Fayt, directeur IJD Jongerenpastoraal.

Roepingenzondag 8 mei geschreven door Luc Van Hilst in: default

Wees gegroet Maria

Na twee jaar met beperkende coronamaatregelen zullen we Maria in de mei weer voluit kunnen groeten en eren als onze moeder. Ondertussen woedt de oorlog in Oekraïne verder en worden niet alleen de mensen ter plaatse getroffen, maar de hele wereld. Er hangen dreigingen in de lucht die op ons wegen en die onzeker maken over heden en toekomst. We groeten Maria in de mei dan ook als Koningin van de vrede. Moge het gebed van velen om haar bijstand, ook een gebed om vrede inhouden.

Dit gebed betekent veel en maakt welk degelijk een verschil. We bidden niet dat Maria of de Heer alle problemen oplossen, maar wel dat ze de genade geven aan wie ze kan en moet oplossen! Velen zijn wereldwijd betrokken bij dit conflict en ijveren voor vrede, ons gebed mag hen dragen en kracht geven om de inspanningen vol te houden zodat het conflict niet verder escaleert. Bidden om vrede brengt ook onszelf in een staat van verlangen naar vrede en geeft ook ons de goede geest om ons in te zetten voor vrede veraf en dichtbij. Verlangen naar vrede is een proces van bekering, weg van het eigen grote gelijk en het krampachtig en koppig de schuld van alles in de schoot van anderen leggen.

Vrede is niet iets wat buiten ons om gebeurt, het is een gesteltenis binnen in onszelf. We spreken dan ook van een ‘vredelievende mens’ wanneer we merken dat in hem of haar geen haat of wraak zit, maar verzoening en vrede. Als Jezus verschijnt aan zijn leerlingen na de verrijzenis is zijn eerste woord: “Vrede zij u”. In de viering van de eucharistie worden we ook zo begroet: “Genade zij u en vrede vanwege God onze Vader en de Heer Jezus Christus”, we worden ook zo gezongen: “Gaat nu heen in vrede”. In het hart van de eucharistie bidden wij: “Heer Jezus Christus, Gij hebt aan uw apostelen gezegd: vrede laat Ik u, mijn vrede geef ik u. Let niet op onze zonden, maar op het geloof van uw kerk, vervul uw belofte: geef vrede in uw naam en maak ons één, Gij die leeft in eeuwigheid”. Vervolgens worden wij uitgenodigd om die vrede met elkaar te delen. Vrede als een gave van God, vrede als een geschenk, vrede als Jezus’ aanwezigheid in ons leven. Vlak voor de grote ontmoeting met de levende Heer in de communie wordt tijdens de broodbreking het ‘Lam God’ gezongen. Ook dat eindigt met de bede: “Geef ons uw vrede”.

Vrede is dus een kostbare gave waarvoor Jezus zijn leven heeft gegeven op het kruis. Tijdens zijn leven zond Hij de leerlingen uit naar alle plaatsen waarheen Hij zelf van plan was te gaan. Zij moesten zich om niets zorgen maken, maar hun eerste woord moest zijn: ‘Vrede’. Vrede kenmerkt de christen, zijn leven en zijn zending. Vrede weerklinkt in onze ontmoetingen met de Heer en met elkaar. Christenen kunnen dan ook niet afzijdig blijven wanneer de vrede geweld wordt aangedaan veraf of dichtbij. Wij verdragen het gewoonweg niet want het tast aan wie wij zijn.

Moge Maria, de Koningin van de Vrede, over ons waken en ons bijstaan in deze tijd van dreiging, geweld en onvrede.

Wees gegroet Maria geschreven door Luc Van Hilst in: default

En nu verder!

De Goede Week en Pasen zijn ingrijpend in het leven van een christen. Het hoogtepunt van Jezus’ zending, is tevens ons hoogtepunt. Immers, wij vieren wat wij geloven om het ook te zijn in ons concrete leven. Jezus’ gave op het kruis is het puurste geschenk dat God ons kan geven. Zijn eigen Zoon! De verrijzenis van de Heer is ook een puur geschenk van de Vader aan de Zoon en door Jezus ook aan ieder die in Hem gelooft. “Wie in Mij gelooft, heeft eeuwig leven”, zegt Hij. Pure gave zal ook de gave van de heilige Geest zijn, straks met Pinksteren. Dit alles ontvangen wij zonder enige verdienste van onzentwege. Het enige dat van ons gevraagd wordt, is te geloven in deze geschenken die ons door Jezus werden beloofd en geschonken.

Van die genade leven, maakt ons open en vrij om op onze beurt te delen. Ons geloof is immers niet bedoeld om opgesloten te worden in de boven- of de binnenkamer! De leerlingen doen er een hele tijd over om uit te breken en in de kracht van de Geest te leven vanuit de genade die zij hebben ontvangen. Heel de paastijd door horen wij hoe Jezus hen bij de hand neemt en toont dat Hij verrezen is. Het dringt maar traag door bij de leerlingen van toen. Het is nu niet anders! Ook voor ons is het moeizaam om voluit te gaan voor het geloof. En inderdaad, ook wij krijgen de tijd en de hulp van de Heer om te leven vanuit de nieuwe werkelijkheid dat de verrezen Heer met ons is.

In de viering van de liturgie, in de verkondiging van de Blijde Boodschap, in het leven dat gedeeld wordt en gegeven, vinden wij het voedsel om te groeien in geloof. We zijn geen toeschouwers, toeristen die van op afstand kijken naar wat met Jezus gebeurde. Neen, wij zijn betrokken bij wat het evangelie verhaalt, zo sterk zelfs dat wij het nu ervaren om er nu en eeuwig van te leven.

We gaan dus verder, telkens weer rijker aan geloof. We blijven niet staan trappelen, we gaan niet achteruit, maar vooruit. De heilige Geest stuwt ons, het evangelie laat ons geen rust, de Heer trekt met ons mee en we gaan samen verder op de weg van geloof, hoop en liefde.

Wat betekent die vooruitgang in geloof in mijn eigen leven? Het betekent allereerst dat ik een paasmens ben die leeft vanuit de liefde die Christus ons heeft getoond en dat die liefde sterker is dan mijn fouten en mijn dood. Dat betekent dat als ik val, ik weer mag opstaan en dat het Jezus zelf is die mij de hand reikt om verder te gaan. Het betekent dat als ik lijden en dood ervaar in eigen leven of in dat van geliefden, ik dit heel sterk ervaar, ‘aan den lijve voel’, maar dat het niet het laatste en voornaamste woord heeft over wie ik ben en wie de ander is. Ook in mijn lijden en in de dood weet ik Jezus de verrezen Heer nabij en voel ik hoe Hij mij de hand reikt om op te staan, letterlijk: te verrijzen, en eeuwig te leven. Dat klinkt misschien gemakkelijk, maar dat is het niet! Wie echt lijden kent bij zichzelf en bij anderen; wie de dood ervaart bij zichzelf en bij anderen, die weet hoe moeizaam het is om zich daardoor niet te laten meeslepen. Hoe moeizaam ook, geduldig en vasthoudend is Jezus juist dan zo nabij.

Hetzelfde geldt voor wie de werken van barmhartigheid beoefent. Helemaal niet evident, zeker niet om het vol te houden, soms tegen alle hoop in, maar ook dan en precies dan, zijn we dichtbij Jezus; Dichter dan we kunnen vermoeden is Hij dan bij ons, zo dicht dat wij op Hem gelijken.

En nu verder! geschreven door Luc Van Hilst in: default

Alles nieuw!

De Goede Week nodigt ons uit om alles goed te maken. Niet zozeer door onze eigen woorden of daden, ons eigen berouw en verlangen naar verzoening, maar door Jezus Christus alles goed te laten maken. Het is zijn week voor ons! Hij is goed en Hij laat ons daarin volop delen. Aan ons om ons te laten beminnen en te aanvaarden dat Christus’ liefde voor ons sterker is.

De Goede Week en Pasen vormen het hart van het liturgisch jaar en het hart van ons leven als christen. Reden te meer om deze week te beleven als een genade, een gave van Godswege voor ons. Hoe kunnen wij dat beter doen dan naar Christus te kijken, meer nog dan anders. Meer nog dan kijken, dieper kijken, schouwen en zijn liefde voor ons ontdekken. Jezus zelf zegt ook niet veel in deze Goede Week. Het zijn de leerlingen die zich ‘goed’ praten ondanks hun verraad, verloochening, afwezigheid… Het klinkt allemaal vals en bitter in de oren van de lijdende dienaar, Jezus Christus. Het zijn de Hosanna-roepers die wij horen en die al spoedig zullen scanderen: ‘Weg met Hem, kruisig Hem’. Het zijn de oversten en gezagsdragers die zullen spreken, grote woorden van veroordeling en eigengerechtigheid. Het zijn soldaten die zullen dobbelen en spelen en spotten met Gods veelgeliefde Zoon.

Maar er zijn ook de vrouwen. De vrouwen die Jezus’ gevolgd zijn van Galilea naar Jeruzalem en die bij Hem blijven, de vrouwen die doen wat gedaan moet worden in deze momenten van grof onrecht: zalven, troosten, zweet en bloed deppen, bidden en waken en dit alles met liefde, veel liefden machteloze liefde, echte liefde.

Het lijkt wel of alles wat Jezus in het evangelie heeft opgebouwd in zijn verkondiging, getuigenis en wonderlijke nabijheid wordt afgebroken op het kruis. En toch is het precies op dat moment van schijnbare afwezigheid ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten’, dat alles goed wordt. Hier is de puurste gave van Gods liefde zichtbaar, liefde tot het uiterste toe. Liefde die alles goed maakt, het verraad, de verloochening, de afwezigheid, het ongeloof. Dat vieren wij in de paasnacht: nieuw vuur, licht; nieuw water, doopwater; nieuw gezang, Alleluia; nieuw leven, eeuwig leven.

Laten wij deze Goede Week niet alle kansen geven en ze niet tegenwerken door onszelf weer eens op de voorgrond te plaatsen, met onze misnoegdheid, ons zelfmedelijden, onze eigen vormen van verraad en verloochening en afwezigheid… Jezus geeft zijn leven voor ieder van ons om ons allemaal goed te maken en nieuw.

Zalig Pasen!

Alles nieuw! geschreven door Luc Van Hilst in: default

Palm- en Passiezondag

Het hoogtepunt van het liturgisch jaar en van ons christelijk leven is menselijkerwijze gesproken eerder een dieptepunt! En toch noemen wij dit de ‘goede week’. Menselijkerwijze gesproken zijn verraad, veroordeling, lijden en dood niet echt hoogtepunten, integendeel, dit willen wij niet!

En toch begint de goede week met een hoogtepunt in menselijk opzicht. De inwoners van Jeruzalem begroeten Jezus als de Koning. Met palmen in de hand en de Hossana’s in de mond, brengen de mensen eindelijk eer aan Jezus, de Messias, de Koning der Joden. Je zou zowaar denken dat er een keerpunt in de zending van Jezus is. Na alle verdachtmakingen door de farizeeën en schriftgeleerden, spreekt het volk als uit één mond: leve de Koning! De democratie heeft het gehaald… op het eerste gezicht want het zal niet lang duren of datzelfde enthousiaste volk zal met evenveel overtuiging met diezelfde schriftgeleerden en farizeeën scanderen: ‘Weg met Hem, kruisig Hem!’ Een fragiel hoogtepunt, op en top menselijk: schel en hol en Jezus onwaardig.

De goede week loopt uit op een ander hoogtepunt: de verrijzenis! Geen hoogtepunt door mensen bedacht of uitgeroepen, maar het initiatief van God en alleen van Hem. Het is bovendien niet zo vluchtig als het enthousiasme van de mensen van Jeruzalem aan het begin van de goede week. Het is blijvend, voor altijd én voor iedereen! Van een hoogtepunt gesproken! Dat kan alleen God en Hij doet het ook en Jezus is de eerste die ons de heerlijkheid toont die voor ons allen bestemd is.

Maar eerst de bittere werkelijkheid van een wereld die liefde wil, maar ze niet aankan en dus maar uit de weg ruimt op de meest laffe en lage wijze. Je zou voor minder de mensheid opgeven, maar dat doet Jezus niet. Integendeel, Hij neemt haar mee doorheen zijn lijden uit medelijden met de zwakke en laffe mensheid. Hij verheft de hele mensheid door zijn lijden en kruis en verzoent ze met zijn Vader. Liefde tot het uiterste toe: lijden uit liefde voor wie Hem uitscholden, voor wie hem hebben verraden, voor wie Hem bespotten en beschimpten, voor wie Hem aan het kruis nagelden. Neen, zo’n liefde kenden we nog niet, konden we ons niet voorstellen.

Laten we kijken naar Jezus, met schroom en dankbaarheid. Laten wij in Hem de nieuwe mens zien die liefde is, de Liefde, God! En laten we ons beminnen door Hem zodat ook wij worden verheven, uit de kleinmenselijkheid tot de heerlijkheid.

Zalige goede week voor u allen.

Palm- en Passiezondag geschreven door Luc Van Hilst in: default

‘De heilige Geest zal over u komen’

Op 25 maart vieren wij het feest van de Aankondiging van de Heer (Maria Boodschap). Is op en top een feest dat past bij het begin van de lente. Alles begint te botten en te bloeien na de grijze wintermaanden. Een beetje zon verricht wonderen aan het gazon! Wie groene vingers heeft, zit niet stil en wie groene ogen heeft weet niet waar het eerst te kijken. Heerlijk, al dat nieuwe groen. Wat een beeld, wat een leven plotseling.

Zo is dit feest van de Aankondiging van de Heer ook de aanzeg van het nieuwe begin, van het nieuwe verbond en wat voor een verbond! Alles wordt nieuw, de hemel en de aarde! En Maria is de eerste die die boodschap mag vernemen van Godswege. Ze had niet beter kunnen terecht komen want Maria laat dit nieuwe begin, dit nieuwe leven dat eeuwig leven zal zijn voor alle mensen toe. Niet alleen opent zij de oren om te gehoorzamen aan het Woord van de Heer, zij opent haar hele leven en in haar schoot groeit het nieuwe begin voor de hele mensheid.

‘Hoe kan dit alles?’ vraagt Maria zich terecht af. Het antwoord van de engel is duidelijk: ‘De heilige Geest zal over u komen’. Ja, dan weet Maria dat het van God komt. Immers bij de schepping in het allerbegin zweefde de Geest van God ook over de wateren en werd alles tot leven geroepen. Hier is een nieuwe schepping, de schepping van de nieuwe mens, de nieuwe Adam, de Christus naar wie wij allen vernoemd zullen worden: christenen! Allemaal mensen van het nieuwe verbond, van het nieuwe begin want over ons allen is de heilige Geest gekomen van ons doopsel en vormsel. Alles is mogelijk voor God en niets onmogelijk want zijn Geest schept uit het niets alles, ook in ons leven.

Wij bereiden ons deze veertigdagentijd voor op de hernieuwing van onze doopbeloften in de paasnacht, sommigen bereiden zich voor het op het doopsel, anderen op hun vormsel. Telkens is het de heilige Geest die aan het werk is in ieder van ons. Laten wij ons openstellen voor wat Hij in ons leven en samenleven kan bewerken.

De Heilige Geest zal over u komen geschreven door Luc Van Hilst in: default

Hopen tegen alle hoop in!

Op 19 maart vieren wij het hoogfeest van de heilige Jozef, bruidegom van Maria. De tweede lezing voor die dag komt uit de brief van Paulus aan de Romeinen en daaruit komt de titel boven dit stukje: ‘Hopen tegen alle hoop in’. Paulus prijst hiermee het geloof van de aartsvader Abraham die bleef hopen, ook als de alles tegenzat. Jozef is een nieuwe vader voor een nieuw verbond. Een verbond dat zoals het eerste hoop geeft en uitzicht tegen alle hoop in. Anders dan in het eerste verbond, is de basis voor de hoop niet langer de wet, maar de genade.

Sint-Jozef staat aan de wieg van die genade die niet alleen uitzicht biedt op hoop, maar de bron van alle hoop is: Jezus Christus. Hij zal de redder zijn van het volk, het hele volk en alle volkeren. Maria zingt het al uit in haar Magnificat en Jozef zingt mee! Niet Isaac, de zoon die Abraham en Sara van God hebben ontvangen, zal geofferd worden; wel Jezus de Christus de zoon van God zelf. Op het kruis zal alle wanhoop gebroken worden en de hoop zichtbaar worden. Verzoening en eeuwig leven voor allen die naar dit kruis opzien. De genade, de liefde van God die in Jezus tot het uiterste toe getoond wordt op het kruis is onze redding en hoop. Daar kan geen wanhoop tegenop.

Wij die gedoopt zijn in Jezus Christus, wij getuigen door ons leven, ons bestaan als christen van deze hoop die alle angst verdrijft. Wij zijn door onze doopselgenade de dragers van die onverwoestbare hoop. Zo verwijzen wij als christenen in deze wereld en in deze tijd naar het kruis van Christus, ‘onze enige hoop’, zoals Paulus zegt. Wij kunnen ook met woorden en daden van hoop getuigen van deze hoop. We leven in een tijd die gekenmerkt wordt door angst voor krachten en machten die ons leven en samenleven doordringen. Twee jaar coronapandemie hebben velen uitgeput, sommigen zelfs ten dode toe. Nu is er de oorlog die woedt in Oekraïene en die een tijdbom vormt die de hele wereld in haar greep houdt. De agressie van een virus en de agressie van mensen, allebei dodelijk en ziekmakend. Te midden van deze dreigingen zijn wij als christenen aanwezig, vervuld van de hoop die Christus, de nieuwe mens in ons heeft opgewekt. We worden uitgedaagd en uitgenodigd om van die hoop te getuigen in woord en in daad.

Tijdens de coronapandemie werden we allemaal opgesloten en was het moeilijk en zelfs onmogelijk om veel te doen voor elkaar. Toch hebben heel wat mensen de handen uit de mouwen gestoken in de zorg, het onderwijs, de verenigingen, het vrijwilligerswerk, de vaccinatiecentra… ze hebben toe heel wat hoop gewekt tegen alle hoop in. We blijven hen hiervoor dankbaar! In de huidige oorlogscrisis kunnen we opnieuw de handen uit de mouwen steken en ons hart openen om de hoop te tonen die in ons leeft. Wanhopige mensen die op de vlucht zijn, alles hebben achtergelaten, mogen na het dolen en dwalen in onze armen thuis komen, op adem komen. We zijn dankbaar dat we het onthaalcentrum ‘Huis van Maria’ kunnen openstellen voor de eerste crisisopvang. Opnieuw dankzij de vrijgevigheid, gulle inzet en liefdevol zorg van velen, voelen deze mensen op de vlucht voor de oorlog hoop in onze gastvrijheid. En of ze het voelen!

Het geeft ons opnieuw de kans om te tonen wie wij zijn als christenen, hoe de bron van onze hoop, ons geloof en onze liefde Jezus Christus is, de redder en verlosser van allen die zonder hoop zijn.

Hopen tegen alle hoop in! geschreven door Luc Van Hilst in: default

Op weg naar het licht van de verrijzenis

+ Luc Van Looy

De veertig dagen die ons naar Pasen leiden zijn bedoeld om ons te wennen aan het licht. In de paasnacht verwelkomen we het licht van Christus. Vermits het licht niet altijd welkom is in onze wereld, zijn veertig dagen nodig van gebed, versterving en bouwen aan de gemeenschap om uit ons hart alle duisternis te verwijderen. Deze weg leggen we persoonlijk af, maar we worden daarin gedragen door de gemeenschap. We gaan dus op weg met elkaar en met Jezus naar het licht. Johannes is overtuigd dat “God licht is, er is in Hem geen spoor van duisternis” (1 Joh. 1,5). Heel concreet kunnen we beginnen met elke morgen een lichtje aan te steken met de gedachte aan wat God zei bij de schepping van de wereld: “Laat er licht zijn”, en er was licht (Gen. 1,3). Dit maakt het mogelijk open te staan voor de mensen die we ontmoeten, ook mensen die we niet eerder ontmoet hebben, onbekende mensen, inwijkelingen, migranten. In het licht is geen mens mij vreemd. De apostel Paulus verwoordde het aan de Filippenzen: “Laat uw vriendelijkheid aan alle mensen bekend zijn” (Fil 4,5) en Jezus drukte het zo uit wanneer hij sprak over vasten: “We moeten geen droevig gezicht opzetten wanneer we vasten” (Mt. 6, 16). Veel meer dan een oefening in onthouding van vlees of snoep is vasten een houding die we aannemen tegenover het leven, vooral in onze relatie tot de mensen. Indien we Gods gelaat laten schijnen over ons zal dit zichtbaar worden voor de mensen die we ontmoeten.

In onze contacten met mensen zullen we misschien wel eens ‘op onze tong moeten bijten’ om geen oordeel uit te spreken of kwetsende dingen te zeggen. Het is wellicht nodig om op bepaalde momenten te opteren voor de stilte eerder dan voor het uitflappen van ondoordachte woorden. Dit brengt mij bij het belang van stilte in de veertigdagentijd. De Kerk heeft gedurende de eeuwen steeds voorgesteld drie keer per dag stil te houden om te bidden met de psalmen. Deze praktijk wordt ook vandaag aanbevolen en biedt een eenvoudige gelegenheid om als gelovigen samen te komen. De gewoonte van christelijke gezinnen om samen aan tafel te gaan en kort de zegen te vragen van God is een uitgelezen kans om even stil te worden. In het drukke verkondigingsleven trok Jezus zich vaak in stilte terug om te bidden. Stilte brengt rust, zoals de psalmist mooi schrijft: “Ik ben stil geworden, ik heb mijn ziel tot rust gebracht” (Ps. 131,2). Wie zulke stiltemomenten inbouwt in het dagelijks ritme zal spontaan vermijden kwaad te spreken of te veroordelen. Paus Franciscus beweert dat dit de manier is om alle roddel uit ons leven te weren.

Stilte ervaren we in de bewondering van de natuur, we worden stil bij de kleuren en de schoonheid van de schepping die ’s morgens door licht overgoten wordt. De houding van respect en eerbied voor de medemensen verruimt zich zo tot onze natuurlijke omgeving. Een niet gepast gebruik van de natuurlijke bronnen van de aarde getuigt van een niet respectvolle invulling van de opdracht die de Schepper ons gegeven heeft. De Schepper heeft de zorg voor de aarde aan de mens  opgedragen, maar niet zonder grenzen te stellen aan het gebruik ervan: “Van alle bomen in de tuin mag je eten, maar niet van de boom van goed en kwaad” (Gen. 2, 16-17). Daaruit leren we dat het ongebreideld gebruik van wat de schepping ons geeft wel eens zijn tol zal kunnen opeisen, dat we ons moeten onthouden van misbruik tegenover de aarde. De goede zorg voor de aarde, voor wat deze kwistig voortbrengt, is een getuigenis van respect, van de houding die van ons verwacht wordt wanneer we vasten.

Wie een stap verder gaat ontdekt dat de veertigdagentijd en geschikte gelegenheid biedt om te leren bidden. Ook daarvoor zullen we veertig dagen nodig hebben, vermits bidden niet eenvoudig is. In ons gebed denken we met bezorgdheid aan de wereldsituatie, aan mensen die lijden, aan eenzamen, en meest van al wellicht nog aan wat verkeerd loopt in de wereld. Ook daar putten we uit de woorden van Christus die ons meegeeft dat bepaalde ‘duivels’ maar kunnen uitgedreven worden door gebed en vasten (Mt. 21, 17). Bidden is vooral ruimte maken voor God, voor het bewustzijn van zijn aanwezigheid, bij onszelf maar ook bij de hele mensheid. Wie aandachtig luistert naar wat de Schrift ons vertelt over de verhouding tot God zal bemerken dat Hij zelf het voorbeeld geeft van luisterend aanwezig te zijn. In de ontmoeting met de Samaritaanse vrouw (Joh. 4, 11-12) luistert hij eerst en vooral, zo ook op weg naar Emmaüs met de twee leerlingen (Lc. 24, 17), pas daarna geeft Hij zijn boodschap. Bidden zal dus beginnen met kort te zeggen hoe het men ons gaat, om daarna uitvoerig te luisteren, in stille aanbidding. Hij zal ons vertellen hoe Hij moet opgaan naar Jeruzalem om daar te lijden en te sterven, maar dat Hij zal verrijzen om ons allen te redden: “Hij heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door hem te redden” (Joh. 3, 17).

Met het licht van Jezus op stap gaan naar Pasen is de beste manier om de duisternis uit de wereld te verwijderen. Laat dit de bedoeling zijn van deze veertigdagentijd.

Op weg naar het licht van de verrijzenis geschreven door Luc Van Looy in: default

Geloven met hart en mond

Op de eerste zondag van de veertigdagentijd krijgen we telkens het evangelie dat de veertig dagen en nachten van Jezus in de woestijn verhaalt met de beproevingen door de duivel. Jezus antwoordt telkens met een woord uit de Schrift. Hij is immers gekomen om de Schrift te vervullen en dat zal de duivel geweten hebben en wij ook. Paulus verwijst ook naar de Schrift in zijn brief aan de christenen van Rome waaruit we een stukje krijgen in de tweede lezing. Paulus verwijst naar het boek van de Wet (Deuteronomium) waarin God de voorschriften en geboden geeft voor het volk. Als het zich daaraan houdt, zal het enkel voorpsoed kennen. De voorschriften lijken veeleisend, maar God troost zijn volk met de woorden: “Het woord is dicht bij u, in uw mond en in uw hart. Gij kunt het dus volbrengen”.

Paulus verwijst hiernaar om de christenen van Rome toen en ons nu op te wekken tot geloof. Niet het geloof dat ons van buitenaf opgelegd wordt en verpletterd door onmogelijk te volbrengen bepalingen, maar wel het geloof dat in ons hart is en dat wij met onze mond belijden.

Dit geloof is niet ‘iets’, maar ‘iemand’, nl. Jezus Christus. “Wie zijn naam noemt zal gered worden”, zegt Paulus. En de naam van Jezus noemen doen we van ganser harte, met liefde dus. Immers, Jezus leven, lijden en sterven was zijn liefde tot het uiterste toe voor ieder van ons. Hij is dus dichtbij, het Woord dat vlees geworden is voor ons, Hij is in ons hart en wij belijden hem dus hartelijk met de mond.

Deze hartelijke belijdenis staat in schril contrast met de valse taal van de duivel in de woestijn. Tot driemaal toe zegt hij: “Als Gij de Zoon van God zijt”. Dat is geen belijdenis, laat staan van harte! De duivel weet heel goed wie Jezus is, in het evangelie is hij de eerste om Hem te noemen “Ik weet wie Gij zijt!” en ook “Laat mij met rust”. Jezus is gekomen om ons te bevrijden van de valse taal die de slang al sprak in het aards paradijs: “Heeft God werkelijk gezegd dat gij niet van die boom moogt eten?”

De duivel is dan wel verslagen door Jezus in de woestijn en helemaal op het kruis, maar zijn taal blijft ons verleiden weg van Jezus, weg van onszelf en van elkaar. We worden op de proef gesteld door de valse woorden die in onszelf opwellen. Ze komen niet uit ons hart, het zijn geen hartelijke worden. We kennen ze maar al te goed. De uitvluchten waarin we ons wentelen om ons geweten te sussen. Omwille van ons heeft Jezus die taal weerstaan en weersproken met heldere, echte woorden en daden. Wat de oude mens niet kon, heeft de nieuwe mens gedaan: gehoorzamen aan God met heel het hart en alle krachten en de naasten liefhebben als zichzelf. Meteen de samenvatting van de wet en de profeten.

De veertigdagentijd is een tijd van genade die God ons geeft. We mogen zondag aan zondag zien hoe Hij die genade voor ons schenkt door zijn Zoon. Laten wij zijn naam uitspreken, van ganser harte en onze dankbaarheid omzetten in de taal van geloof, hoop en liefde.

Geloven met hart en mond geschreven door Luc Van Hilst in: default

Veertig dagen beperking

We kunnen het woord onderhand niet meer horen ‘beperking’. We leven er al twee jaar mee deze maand ten gevolge van de coronapandemie. ‘Beperking’ klinkt negatief omdat we het ervaren als een inbreuk op onze vrijheid. De moeite wordt niet eens gedaan om na te denken of een aantal beperkingen die ons worden opgelegd ook werkelijk als zodanig ervaren worden. Misschien zijn er wel positieve gevolgen van beperkingen? In ieder geval is duidelijk dat, of ze nu wel of niet ingrijpend zijn in ons concrete leven, mensen niet graag leven met beperkingen.

Christenen leggen zichzelf vrijwillig beperkingen op, precies om hun vrijheid als kinderen van God te ontdekken, ruimte te geven en intenser te maken. Die beperkingen klinken door in de Tien Geboden bijvoorbeeld, maar ook in de christelijke ethiek die ons leven richt en begeleidt.

De Veertigdagentijd is de tijd bij uitstek om onze vrijheid als kinderen van God te (her)ontdekken. We doen dit juist door ons beperkingen op te leggen! Een schijnbare tegenstelling, maar dat is het allerminst. De vrijheid die wij als gedoopten ontvangen, wordt gekenmerkt door de liefde die God voor ons heeft en die Christus toont “tot het uiterste toe” op het kruis. Die liefde is onontbeerlijk om werkelijk ‘vrij’ te kunnen zijn.

We leggen ons beperkingen op in de Veertigdagentijd om die liefdesboodschap en die liefdesgave meer helder te kunnen ontvangen en ervaren. We beperken de vele stoorzenders die anders voluit onze aandacht krijgen om ons helemaal te kunnen afstemmen op de golflengte van het evangelie. Een beperking dus die meer ruimte schept voor wat ons echt vrij maakt.

We leggen onszelf nog andere beperkingen op om meer ruimte te scheppen voor de heerlijke vrijheid waartoe wij geroepen zijn. We leggen ons egoïsme, onze aandacht voor onszelf beperkingen op om meer aandacht te krijgen en te geven aan onze broeders en zusters. Wie het ‘nemen’ beperkt, schept ruimte voor het ‘ontvangen’ en het ‘geven’. Ik wil de aandacht voor mezelf en of ik wel voldoende aan mijn trekken kom op vlak van consumptie, plezier, kansen… beperken om meer ruimte te scheppen voor anderen veraf en dichtbij die zich aan mij openbaren als veelgeliefde broeders en zusters. Opnieuw een beperking die ruimte schept die bovendien de vrijheid bevordert om als een veelgeliefde broeder of zuster te leven.

Beperkingen dus om bemind te worden en te beminnen en nog wel grenzeloos als Jezus. Zijn kruis dat menselijkerwijze gesproken het toppunt van onvrijheid is letterlijk en figuurlijk, wordt door zijn liefde juist bron van de grootste vrijheid die wij kunnen ontvangen! Immers de ban van zonde en dood wordt verbroken op het kruis, hier wordt de hele mensheid bevrijd van de gevolgen van zijn menselijke conditie: dat hij kwetsbaar, beperkt en eindig is. Hier wordt zelfs de dood teniet gedaan en de poort van het eeuwig leven geopend! Over vrijheid gesproken.

Op dit Pasen van de Heer en van ieder van ons bereiden wij ons voor gedurende de Veertigdagentijd. De liturgie kan er niet over zwijgen, maar om die boodschap te horen, te zien en te ervaren, leggen wij ons beperkingen op! Een voorbeeld voor de mensheid in het ontdekken dat beperkingen niet noodzakelijk negatief zijn, niet persé een inbreuk op onze vrijheid zijn, maar ze juist kunnen openbaren en aanbieden in een mate die onbeperkt is.

Zalige Veertigdagentijd!

Veertig dagen beperking geschreven door Luc Van Hilst in: default

Scherpenheuvel februari 2022

Lourdes, hoofdstad van de hoop

Op 11 februari herinneren we de verschijning van Onze Lieve Vrouw aan Bernadette Soubirous bij de grot van Massabielle. Uit dit eenvoudig gebeuren groeide een gelovige beweging, en Lourdes heeft een plaats ingenomen in het hart van ontelbare gelovigen van over de hele wereld. In veel parochies in missielanden worden de kerkbezoekers uitgenodigd eerst Maria te groeten in een grot voor de Kerk vooraleer binnen te gaan. (Dit is tevens een teken dat het een katholieke kerk is waar Maria vereerd wordt).

Wanneer we luisteren naar de bedevaarders horen we vooral het woord ‘Genade’. ‘Hier raakt de hemel de aarde’ zegt men dan. [1]Onlangs toonde de VRT in een programma op Canvas de film “Lourdes”. Daarin werd het accent gelegd op de zieken en de vrijwilligers die voor hen zorgen gedurende de bedevaart. Het werd daarin duidelijk dat het om meer gaat dan de zieken te verzorgen, zoals men in een rusthuis of ziekenhuis zou doen. De vrijwilligers luisteren vooral naar het verhaal van de zieken. Gesprekken gebeuren terwijl ze een rolstoel duwen of terwijl ze wachten om aan te sluiten bij de ‘pelgrimerende tocht’ naar de grot of naar de eucharistieviering. De lange momenten van samenzijn in de ‘Accueil’ biedt aan de begeleiders van de bedevaart ook de kans om de lange verhalen van de zieken te beluisteren en hun moed in te spreken. Dienstbaarheid wordt op die manier werkelijk de hartenklop van het gelovig samen zijn en de openingspoort naar een gelovig gesprek.

Lourdes biedt aan de zieken de kans om uit hun isolement te treden, hen in contact te brengen met andere zieken en met de bedevaarders, maar deze ervaring leidt hen verder, naar de ontdekking van de diepere kern van wat Lourdes betekent. Een bedevaarder verwoordde het treffend: “Het is belangrijk geduldig te luisteren naar de zieken, maar eigenlijk kom ik naar hier om een poos bij u (Maria) te zijn”.

Wanneer we zien hoe “de grot zwanger is van zacht prevelende, biddende, mensen, jong en oud” worden we meegenomen in het mysterie…
Wanneer we met duizenden een brandende kaars vasthouden en biddend en zingend de ommegang van de esplanade afwandelen om op het einde samen te komen rond het genadebeeld…
Wanneer we in de namiddag met het eucharistisch sacrament in processie en gezang optrekken van de weide naar de ondergrondse Kerk en daar in grote stilte de zegen ontvangen van Christus in de eucharistie…
Wanneer we ingetogen de moderne kruisweg gaan en het lijden van Christus verbinden aan het lijden van de mensheid, dan weten we dat er meer aan de hand is dan fysisch lijden. In de dagelijkse eucharistieviering wordt deze intentie nog verder uitgediept…
De Rector van het heiligdom verwoordde het duidelijk: “Lourdes is in deze tijden de hoofdstad van de hoop”.

De geschiedenis van Lourdes getuigt van veel genezingen, waarvan een medische commissie zorgvuldig de tekenen onderzoekt en daarover een voorzichtig oordeel uitspreekt, de Kerk erkent ook een aantal wondere genezingen, en toch is de kern van Lourdes te vinden in de eucharistische sacramentele aanwezigheid en in het sacrament van de verzoening. De boetevieringen vormen een belangrijk onderdeel van elke bedevaart. De biechtkapel staat eveneens heel centraal beschikbaar voor een persoonlijke biecht. Lourdes is vooral een plek van bekering. Een bedevaarder gaat anders naar huis dan toen hij of zij van huis vertrokken was. Het is ook opmerkelijk dat men geneigd is deze ervaring zo ruim mogelijk te delen bij thuiskomst. Het is immers een “genade die men niet voor zichzelf houdt”.

Het bedevaartsoord van Oostakker-Lourdes schreef de vrucht van de bedevaart gewoon op de weg in de volgende woorden: “Gelouterd, getroost, dankbaar en aangemoedigd gaat de bedevaarder verder op weg”.

+ Luc Van Looy

Lourdes, hoofdstad van de hoop geschreven door Luc Van Looy in: default

Hoewel in de liturgie dan de heilige Cyrillus en Methodius (patronen van Europa) gevierd worden, zullen heel wat mensen de heilige Valentijn vieren op maandag 14 februari. Dit heeft natuurlijk alles te maken met het verbinden van deze dag en heilige met de liefde. Nog versterkt door alle aandacht die gegeven wordt aan die dag om toch maar iets te kopen voor je geliefde. We kennen het wel!

Veeleer dan cynisch aan de kant te blijven staan bij alle vurige rode taferelen die deze dag kleuren en niet alleen de wangen, willen wij de liefde eren en nogwel vanuit de bron ervan: God zelf. De liefde verbindt ons met God die ons naar zijn beeld en gelijkenis heeft geschapen. Die gelijkenis zit juist in het vermogen om te beminnen dat God uit zichzelf aan de mensen heeft gegeven. We zijn mensen omdat we kunnen liefhebben. Heel de bijbel verhaalt hoe die liefde van God door ons leven stroomt vanaf de schepping en hoe ze ondanks onze liefdeloosheid toch steeds opnieuw door God wordt opgewekt in ons leven en samenleven. Het verbond dat God met ons sluit is een verbond van liefde. In het nieuwe verbond wordt die liefde van God in Christus nog meer zichtbaar. Heel zijn evangelie is liefde in woord en in daad en tot het uiterste op het kruis. De heilige Geest is de liefde van de Vader en de Zoon die ook in ons komt wonen. Onze sacramenten zijn, alle zeven, zichtbare tekens van die goddelijke liefde die in alle omstandigheden ons deel is. Telkens verkondigen en vieren wij die liefde opdat ze het kenmerkt zou zijn van onze dienst: onze dienst aan God en aan de mensen. De liefde kenmerkt ons mens-zijn, maar ook ons christen-zijn. Wij hebben lief tot het uiterste toe. Jezus vat de wet en de profeten samen in de liefde tot God en de naaste. Het is ook de zending die Hij geeft: “Dit is mijn gebod dat gij elkaar liefhebt, zoals Ik u heb liefgehad.” Het is het kenmerk van ons mens-zijn, ons christen-zijn, maar ook van ons kerk-zijn. “Hieraan zullen de mensen kunnen merken dat gij mijn leerlingen zijt: als ,jullie elkaar liefhebben”. Dit liefhebben tot het uiterste toe is dan ook de belangrijkste relevantie, bijdrage van christenen aan de samenleving. Wij zijn niet van de wereld, maar wel in de wereld, zegt Christus. Wel, wij staan in de wereld als liefhebbers en hoe! Als wij God oprecht en waarachtig willen eren en dienen, dan is het in de gave van de liefde die Hij in ons heeft gelegd als een gave aan de wereld. Het gist dat wij mogen zijn in de wereld, is geen ander dan de liefde die Christus heeft getoond. Wij hebben zijn Geest ontvangen precies om lief te hebben zoals Hij. Heilige Valentijn, bid voor ons dat wij daar in groeien en bloeien.

Wij geven hier een stukje van het hooglied van de liefde dat de heilige apostel Paulus aan de christenen van Korinthe schenkt en ook aan ons om het mee te zingen op de hoogste tonen:

De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. “
(1Korintiërs 13, 4-7)

H. Valentijn b.v.o. geschreven door Luc Van Hilst in: default

Wij zijn dankbaar voor het leven dat wij hebben ontvangen en we zijn ook dankbaar diegenen die het ons hebben geschonken en diegenen die ons bijstaan om het leven dat ij ontvingen ook goed te leven. Wij zijn dankbaar voor wie ons leerden lopen, spreken, schrijven, lezen, rekenen… voor wie ons hielpen opstaan na het vallen, voor wie ons troost brachten in droefheid, voor wie in vriendschap een schouder boden om op te rusten, een luisterend oor waar we lief en leed aan konden toevertrouwen… voor wie ons heelden als we gekwest of ziek waren, voor wie onze eenzaamheid dragelijk maakten, voor wie ons droegen toen we zelf niet meer konden…

We denken nog wel eens aan die mensen met eerbied en dankbaarheid. Vaak zijn het familieleden en vrienden, vaak ook buren, collega’s, mensen uit verenigingen… We kennen hen bij naam en we noemen hen wanneer we onze dankbaarheid uitspreken. Ze hebben het verschil gemaakt in ons leven, de duw in de rug, de schouderklop, de uitdaging, de hulp op het juiste moment. Ze hebben ons mee gemaakt tot wie we nu zijn, mogen zijn, kunnen zijn, willen zijn…

Denken en danken wij ook voor wie ons het gelmoof hebben bijgebracht? Want ook het geloof tekent ons leven, geeft ons zuurstof en daagt ons uit om meer lief te hebben, grenzeloos en te hopen vaak tegen alle hoop in. Voor hele generaties vielen de geloofsgetuigen vaak samen met de mensen die wij hierboven opsomden. Ouders, grootouders, familie, vrienden, leerkrachten, zorgden… hun inzet en zorg voor ons was ook ingegegevn door hun geloof en tegelijk met alle andere zorgen, zorgden ze ervoor dat het geloof ook in ons leven een plaats kreeg.

Wij leven nu in een tijd waarin die draagkracht van het geloof veel minder algemeen is. Niet alleen jongeren merken dit, ook ouderen ondervinden dat in hun familie en kennissenkring het geloof weggeëbt is, verdampt, soms stilletjes, soms heel duidelijk geuit: “Ik geloof niet meer!” En toch valt het geloof niet zomaar uit de hemel in de harten neer. Wij hebben in alle tijden, ook in de onze, nood aan geloofsgetuigen, geloofsverkondigers die ons kennis laten maken met Jezus Christus en zijn Blijde Boodschap. Als het geloof niet wordt gezaaid, kan het ook niet geoogst worden!

Er is een tijd geweest dat onze streken nog niets afwisten van Gods heil dat in Betlehem werd geboren en in Jeruzalem op het kruis de armen opende om heel de wereld te omhelzen. De apostelen werden in de tonemalig bekende wereld uitgezonden om de Blijde Boodschap te verkondigen, om te zaaien wat ze van de Zaaier hadden ontvangen, om te delen, te dopen, te dienen en te vieren. In het Middelandse zeegebied gebeurde dit, in Klein Azië, het Nabije Oosten, Noord-Afrika en ook aan de andere kant van de alpen. Vanuit Ierland kwamen monniken naar onze streken. In de zevende-achtste eeuw de heilige Rumoldus bijvoorbeeld, de patroon van ons bisdom.

Op 6 februari gedenken wij de heilige Amandus die uit Frankrijk afkomstig was en die op bedevaart trok naar Rome, er rond 625 door de paus tot bisschop werd gewijd zonder vaste zetel en van toen af als bisschop rondtrok om het evangelie te verkondigen. Zo tbracht hij de Blijde Boodschap verkondigde in Vlaanderen, onder de Slaven, in Karinthië en aan de Basken in de landstreek van Navarra (tegenwoordig Noord-Spanje). Hij stichtte een flink aantal kloosters, waarvan Elno of Elnone in Vlaanderen het bekendste is geworden (thans bekend als St-Amand-des-Eaux). Daarnaast gaat ook de stichting van St-Amandsberg en van het klooster Sint-Pieters te Gent op hem terug, alsmede van het klooster in het naburige Drongen. Veel van zijn stichtingen vernoemde hij naar Sint Petrus, voor wie hij een bijzondere devotie had. In de legendes rond zijn leven neemt zijn bezoek aan (het graf en de Heilige Stoel van) Sint-Petrus te Rome dan ook een vooraanstaande plaats in.

Eén van zijn kloostervestigingen bevond zich te Maastricht. Amandus is daar nog drie jaar bisschop geweest als opvolger van Johannes Agnes († 611?; feest 25 juli). De toenmalige koning, Sigebert III, had hem daartoe gedwongen. Dat moet geweest zijn in de jaren 647-650. Hij schijnt er energiek aan het werk gegaan te zijn. Het is zelfs mogelijk dat hij in deze tijd samen met de Heilige Geertruida († 659; feest 17 maart) de beroemde abdij van Nijvel stichtte. Overal trok hij rond om het evangelie te verkondigen. Maar de geestelijkheid van zijn bisdom was niet zo gecharmeerd van hem. Dit komt nog eens duidelijk tot uiting in een brief die hij in het najaar van 649 of vlak daarna van paus Martinus I († 655; feest 13 april) ontving. Deze spoorde hem erin aan om de verslapte clerus van het bisdom Maastricht hard aan te pakken. Het mocht niet baten. Reeds in 650 schudde hij het stof van zijn voeten en vertrok om zijn leven van zwerfbisschop weer op te pakken. Tenslotte stierf hij op tamelijk hoge leeftijd in zijn geliefde abdij Elno.

We mogen dankbaar zijn voor wie ons het geloof hebben gebracht, lang geleden als eersten en telkens opnieuw tot op vandaag. Het is nooit een evidentie geweest om Jezus in de harten te zaaien. Dat was het toen ook niet in Jeruzalem en later ook niet in Rome en nergens, ook hier niet. Dankbaar voor de moedigen en vurigen van toen, dankbaar voor die van nu. Jezus zond zijn leerlingen twee aan twee naar alle plaatsen waarheen Hij zelf van plan was te gaan. Ze moeten voortgaan, niet treuzelen, niet ter plaatse blijven trappelen. Omdat zij dit hebben gedaan en na hen nog velen, is het geloof ook in onze streken geraakt. We hebben soms de indruk dat we niet meer rondtrekken als toen. Monniken zitten veilig afgesloten in abdijen, bisschoppen op een vaste zetel. Misschien is de tijd rijp voor de rondtrekkende verkondigers die zich niet laten vasthouden door praktische rompslomp en bijkomstigheden, maar vrij en blij, fris en geloofwaardig eht evangelie zaaien, gul als Jezus en steeds onderweg. H. Aamndus, dank voor wat gij ons hebt gegeven. Help ons op weg om verder te zaaien het goede zaad van het evangelie en geef ons de moed en het geloof om het stof van onze voeten te schudden als wij blijven zitten bij de pakken!

Dank geschreven door Luc Van Hilst in: default

Dit jaar is het 114 jaar geleden dat de eerste gebedsweek voor de eenheid onder christenen werd georganiseerd. Het begon klein, zoals alles, maar het groeide vlug uit tot een wereldwijd initiatief waarin christenen uit de verschillende kerken en gemeenschappen met en voor elkaar bidden. Vooral in streken waar christenen uit verschillende kerken samenleven, is het bidden om eenheid en het zoeken naar verbondenheid een realiteit. Maar ook waar dit (nog) niet het geval is, mogen wij niet nalaten om deze week van gebed intens te beleven. Immers, deze gebedsweek vindt haar diepste oorsprong in het gebed van Jezus vlak voor zijn lijden en sterven! ‘Mogen alleen één zijn, Vader, zoals Gij in Mij en Ik in U…’ Het is bovendien een van de weinige momenten dat wij de inhoud van het gebed van Jezus kennen. Het vat de zending van Jezus samen. Hij heeft zijn leven gegeven voor die eenheid. Wij kunnen dan ook niet rustig achterover leunen en doen alsof het onze zaak niet is. Integendeel! Het behoort tot onze eigen zending als gedoopten om te ijveren voor de eenheid onder de christenen en onder alle mensen want allen zijn kinderen van God.

De gebedsweek voor de eenheid vindt plaats van 18 tot 25 januari. Wij geven hier de tekst van onze bisschop, kardinaal Jozef De Kesel die hij schreef bij deze gelegenheid.

Steeds meer beseffen we dat de eenheid van de Kerk waarop we hopen en waarvoor we bidden een eenheid in verscheidenheid zal zijn. Maar tot hiertoe leidt de verscheidenheid nog niet tot eenheid. We zijn nog verdeeld. En toch, in de mate dat we onze verdeeldheid erkennen en daadwerkelijk verlangen naar eenheid en ervoor bidden, beseffen we ook alsmaar meer hoe groot de eenheid is die tussen ons al bestaat. Multilaterale en bilaterale gesprekken over de belangrijkste kwesties die ons scheiden, hebben reeds tot belangrijke en in bepaalde gevallen tot verregaande consensus geleid. Maar de resultaten van die gesprekken brengen niet automatisch de eenheid. Eenheid kan er slechts komen als niet alleen de theologische commissies maar ook de kerken zelf meer en meer met elkaar delen, elkaar ontmoeten en naar elkaar toegroeien. Eenheid kan er slechts komen als de kerken zelf elkaar waarderen en liefhebben.

Op de laatste avond van zijn leven heeft Jezus gebeden voor de eenheid. Hij heeft aan zijn leerlingen ook gevraagd dat ze elkaar zouden liefhebben zoals Hij hen heeft liefgehad. Er is een diepe band tussen de eenheid, waarvoor Hij gebeden heeft, en de liefde waartoe Hij oproept. De eenheid is niet iets dat we zelf zullen maken. Het zal de Heer zijn die ons weer verenigt. Daarom is het gebed zo onontbeerlijk. Maar eenheid is slechts mogelijk als we elkaar liefhebben en waarderen. De liefde is de ware motor van de oecumene.

Liefde veronderstelt respect en eerbied, vriendschap en hartelijkheid, ontmoeting en samenwerking. Zonder de liefde dient de oecumene tot niets. Het is de liefde die me naar de eenheid met de ander doet verlangen. Het is ook de liefde die me de ander in zijn anders zijn leert respecteren. De volkomen eenheid, zichtbaar en structureel verankerd, is voor het ogenblik nog niet mogelijk. Maar niets ligt de spirituele oecumene in de weg. Niets belet ons elkaar te zoeken en lief te hebben. Hier hoeft van geen stagnatie sprake te zijn. Hier zet de oecumenische beweging zich werkelijk door. Ze brengt vernieuwing van mentaliteit, innerlijke bekering en bereidheid tot hervorming.

Het is op deze weg van de spirituele oecumene dat we kunnen en moeten verder gaan. Het is de Heer zelf die ons op deze weg tegemoet komt. Hij is het die ons hart doet branden. Hij is het die met ons bidt. De eenheid van de kerk is niet onmogelijk. Zolang we ons verzamelen rond Gods Woord. Zolang we, zoals de Wijzen uit het Oosten, alles doen om Hem te vinden. Zolang we ons verenigen met het gebed van Christus zelf. De Vader zal het gebed van de Zoon niet onbeantwoord laten. Als het de Heilige Geest is die aan de oorsprong ligt van de oecumenische beweging, dan zal Hij die ook voltooien.

+Jozef kardinaal De Kesel, aartsbisschop van Mechelen-Brussel

Eenheid in verscheidenheid geschreven door Luc Van Hilst in: default

‘Hij roept niet, hij schreeuwt niet’

Met het doopsel van Christus wordt de kersttijd afgesloten en vangt de zogenaamde “tijd door het jaar” aan. Toch is het goed en nodig om ons de lezingen van de advent en de kersttijd voor ogen te houden bij het volgen van Jezus door het jaar. We hebben de profeten horen spreken in Gods naam hoe Hij zijn Dienaar ziet, we hebben de beloften van God gehoord dat en hoe Hij zijn volk komt redden. Met Maria en Jozef, de herders en de wijzen hebben wij gezien dat Gods menslievendheid onder ons is komen wonen. Wij hebben met hen ons verwonderd over het Kind in de kribbe, kwetsbaar en klein. Wij hebben ons moeten bukken en klein maken om Hem te zien, onze armen moeten uitstrekken om Hem te ontvangen. Het is duidelijk niet met groot vertoon van macht en kracht dat de Heer ons komt redden en verlossen!

Op het feest van het doopsel van Christus horen wij door de mond van de profeet Jesaja zeggen: ‘Hij roept nier, Hij schreeuwt niet en op straat verheft Hij zijn stem niet. Het geknakte riet zal Hij niet breken, de kwijnende vlaspit niet doven, in waarheid zal Hij de gerechtigheid laten stralen.’ Dat zullen wij bij Jezus inderdaad zien. Heel het evangelie door zullen wij Hem horen, maar we moeten er onze oren wijd open voor zetten want Hij schreeuwt niet. Zijn zachte stem is echter krachtig, niet door luidruchtigheid, maar door de Geest. Vriendelijk, geduldig, minzaam, maar waarachtig klinkt de volle maat van Gods liefde door. Krachtig omdat ze haar doel bereikt en de mensen die de moed hebben om naar Hem te luisteren ook effectief te verlossen, te redden, te bevrijden, op te wekken. Zelfs tot de dove dringt zijn helen stem door. En dit alles zonder te roepen of te schreeuwen.

Zonder te breken wat broos is, geknakt en gekwetst, wordt Gods belofte in Jezus werkelijkheid. Zelfs als Hij zelf wordt gebroken in zijn lijden en kruisdood, verheft Hij nog niet zijn stem. Hij blijft zich vastklampen aan de belofte van God, aan zijn roeping en zending: ‘Niet mijn, maar Uw wil geschiede’.

Zoals in Jezus’ tijd en in het leven van de jonge Kerk, worden ook wij omringd door de roepers en de schreeuwers die hun grote gelijk uitbraken in lege slogans en holle woorden. Ze bevrijden niet, ze redden niet. Dat kan ook niet want door hun geschreeuw horen ze de kreet niet om hulp van wie in nood zijn. Ze horen zichzelf en hun oorverdovend geroep heeft niet alleen de noodkreten overstemd, ze zijn zelf doof geworden voor de waarheid. De waarheid, de échte waarheid van de liefde schreeuwt niet! Zoals toen is het ook nu moeilijk om tussen het dwaze geraas de blijde boodschap te horen. Het is aan ons om de oren en ons leven te openen voor de zachte stem van de Heer en te getuigen in alle eenvoud, nederigheid en tederheid dat die zachte stem ons bevrijdt en redt.

‘Hij roept niet, hij schreeuwt niet’ geschreven door Luc Van Hilst in: default

Toon uw schatten!

Dierbare broeders en zusters, aan ieder van u, aan allen met wie gij verbonden zijt en aan alle mensen van goede wil: een zalig en gezegend nieuw jaar 2022! We begonnen het vorige jaar met grote beperkingen omwille van de coronapandemie, we beginnen het nieuwe jaar met minder beperkingen, maar nog steeds in de ban van het virus en wat het aanricht in ons leven en samenleven. Toch kunnen we met zijn allen het verschil maken door solidair te zijn. Dat is steeds zo, maar in crisissituaties nog meer.

Tijdens de coronapandemie zien we dat onze solidariteit belangrijk is om elkaar niet alleen een goede gezondheid te wensen, maar ook te gunnen. Het naleven van maatregen om elkaar niet te besmetten en de vaccinatie die opnieuw niet enkel voor onszelf is drukken die waakzaamheid voor elkaar uit. We worden dan wel beperkt in onze vrijheid, wij hebben nog ruimte genoeg om te tonen wat we voor elkaar betekenen.

De actie van de ‘Warmste Week’ die sedert enkele jaren het einde van het jaar ‘hart’ geeft, stond in het teken van ‘jezelf kunnen zijn’. De solidariteit die mensen betonen door gulle giften en wensen is hartverwarmend. Maar ook hier kan de pandemie en hoe we ermee omgaan ons helpen om andere de ruimte te geven opdat ze zouden kunnen leven. Zelfs zonder de dreiging van virussen, kunnen we mekaar ziek maken door het gif van de onverdraagzaamheid. We kijken dan enkel naar onszelf en ons eigen grote gelijk, ook als dit ten koste gaat van anderen. En al lijkt het minder ziekmakend dan corona, het maakt evenzeer levens kapot. Mensen die van jong af gepest worden, zijn getekend voor het leven!

De onverdraagzaamheid, het egoïsme dat aan de grondslag ervan ligt en het pestgedrag dat er uitdrukking aan geeft, is als een pandemie die wereldwijd slachtoffers maakt. En hoewel we dit wel degelijk zelf in de hand werken en er dus ook iets aan kunnen doen, blijkt het onuitroeibaar want het is van alle tijden.

Ook Jezus, Gods Zoon, wordt gepest, weggepest heel het evangelie door en in het begin al door de jaloerse Herodes. Zo is Hij verbonden met allen die door anderen aan de kant worden gezet, monddood gemaakt, veroordeeld worden en beticht van allerlei kwaad. Zij zullen diegenen zijn die in Jezus hun Redder en Verlosser herkennen en in Hem geloven. Niet de trotsen, de heldhaftigen, de zekeren en de machtigen worden verheven, dat had Maria al gezongen, maar wel de kleinen, de vernederden, de verdrukten, de zondaars.

De vreemde wijzen uit de heidenvolken komen naar het Kind kijken. Ze zijn gewekt door de liefde, zoals de herders, Maria en Jozef en wijzelf? Ze komen de liefde van God aanbidden en ontvangen in al zijn weerloosheid en kleinheid. En zij tonen Hem hun schatten. Niet het goud, de wierook en de mirre vormen de grootste geschenken, hoe koninklijk ze ook zijn. Zij hebben hun hart gevolgd om Jezus te vinden, zij hebben het voor Hem geopend en die schat werd er alleen maar groter door.

Herodes heeft geen hart voor Christus, hij zal met lege handen achterblijven. De herders, de wijzen, Maria en Jozef en allen die verder in het evangelie hun hart openen zullen niet alleen hun grootste schat tonen, ze zullen ze ook ontvangen. Laten wij dat ook doen want op ons hart staat geen beperking, niemand legt ze ons op tenzij wijzelf! Wij hebben de genade en de zegen van dit nieuwe jaar zelf in de hand, in ons hart.

Toon uw schatten! geschreven door Luc Van Hilst in: default