De veertig dagen die ons naar Pasen leiden zijn bedoeld om ons te wennen aan het licht. In de paasnacht verwelkomen we het licht van Christus. Vermits het licht niet altijd welkom is in onze wereld, zijn veertig dagen nodig van gebed, versterving en bouwen aan de gemeenschap om uit ons hart alle duisternis te verwijderen. Deze weg leggen we persoonlijk af, maar we worden daarin gedragen door de gemeenschap. We gaan dus op weg met elkaar en met Jezus naar het licht. Johannes is overtuigd dat “God licht is, er is in Hem geen spoor van duisternis” (1 Joh. 1,5). Heel concreet kunnen we beginnen met elke morgen een lichtje aan te steken met de gedachte aan wat God zei bij de schepping van de wereld: “Laat er licht zijn”, en er was licht (Gen. 1,3). Dit maakt het mogelijk open te staan voor de mensen die we ontmoeten, ook mensen die we niet eerder ontmoet hebben, onbekende mensen, inwijkelingen, migranten. In het licht is geen mens mij vreemd. De apostel Paulus verwoordde het aan de Filippenzen: “Laat uw vriendelijkheid aan alle mensen bekend zijn” (Fil 4,5) en Jezus drukte het zo uit wanneer hij sprak over vasten: “We moeten geen droevig gezicht opzetten wanneer we vasten” (Mt. 6, 16). Veel meer dan een oefening in onthouding van vlees of snoep is vasten een houding die we aannemen tegenover het leven, vooral in onze relatie tot de mensen. Indien we Gods gelaat laten schijnen over ons zal dit zichtbaar worden voor de mensen die we ontmoeten.