Maar laten we eens beginnen op een niveau dat wat dichter bij ons ligt. Weten we nog wel wat dankbaarheid betekent in ons leven en in ons samenleven. We zijn zo gewend geworden aan rechten en plichten en aan het kunnen beheersen van ons leven dat wij de dankbaarheid hebben teruggebracht tot een beleefdheidsformule. De dankbaarheid gaat veel dieper en heeft met ons hart te maken. De dankbaarheid om ons leven bijvoorbeeld. Dat we iedere dag opnieuw mogen leven. Zijn we daar nog dankbaar voor? Of beschouwen wij ons leven als een recht, als iets dat we verdienen, als iets dat we zelf in handen hebben? Het valt me op dat hoe brozer het leven wordt, hoe dankbaarder mensen zijn. Iemand in nood, een zieke, een bejaarde, een eenzame… bij de minste blijk van hulp of nabijheid, zeggen ze ‘dank u’, soms met water in de ogen. Ik antwoord dan wel eens: ‘Maar ik heb niets gedaan!’ en dan zeggen ze: ‘O jawel, heel veel zelfs!’. De dankbaarheid niet om een groot geschenk of gebaar, maar de dankbaarheid omdat je iemand hebt geraakt in het hart zonder dat het geld of grote moeite kost.