Paus Franciscus heeft voor de komende jaren een zogenaamd ‘synodaal proces’ aangekondigd. In ieder bisdom worden acties ondernomen om dit proces vorm te geven. Waar gaat het om? De paus meent dat de tijd rijp is om aandachtig te luisteren naar alle mensen van goede wil, naar wat er leeft in de harten en levens van mensen aan geloof, hoop en liefde. In plaats van de bisschoppen samen te brengen rond een of ander thema en hen te beluisteren. Wil hij dat er wereldwijd eerst geluisterd wordt naar de mensen over wie het gaat. Uit dit luisteren moet dat een onderscheidingsproces tot stand komen waaruit moet blijken wat de mensen vandaag echt raakt. Een moedig initiatief dat hopelijk zal leiden tot het echt luisteren naar de tekenen van deze tijd, waaroe het Tweede Vaticaans Concilie zestig jaar geleden al opriep.
Zeker kan het evangelie van deze zondag ons helpen om te leren van Jezus hoe Hij ziet en luistert naar de mensen! Een blinde bedelaar zit langs de weg. Hij heeft een naam en een geschiedenis : het is Bartimeüs, de zoon van Timeüs. Hij geeft Jezus ook een naam: Jezus, Zoon van David’. Het is dus een ontmoeting van een bekende in de ogen van de mensen, maar ook een verlangen naar een ontmoeting in geloof. Bartimeüs smeekt om ‘medelijden’, niet om aalmoezen, niet om erkenning, maar om barmhartigheid en hij is aan het juiste adres bij Jezus.
Bartimeüs wil Jezus ontmioeten, maar ‘velen snauden hem toe te zwijgen’! Er staan mensen tussen de blinde en Jezus, tussen de bekende en de beminde. Toegesnauwd worden, staat niet ver af van ‘afgesnauwd’ worden. Dat willen we nog niet voor dieren, laat staan voor mensen en al zeker niet voor mensen in nood! Jezus doorziet dit alles en de ‘roeper’ wordt door Hem ‘geroepen’: ‘Roep hem eens hier’. Nu worden de stemmen milder. Jezus heeft hem geroepen. Het toesnwauwen, wordt het tedere: ‘Heb goede moed! Sta op, Hij roept u.’
Nu staat er niets meer in de weg om tot een echte ontmoeting te komen. Jezus heeft de blinde gezien en geroepen, nu komt de vraag: ‘Wat wilt gij at Ik voor u doe?’ en de ontmoeting, de roeping en de heling worden kompleet: ‘Maak dat ik zien kan!’. Jezus prijst de blinde om zijn geloof en in plaats van langs de kant te blijven bedelen, volgt deze Jezus en nogwel terstond.
Een echt roepingen verhaal, een synodaal proces van ‘samen op weg gaan’. Dat is wat Jezus wil en blijkbaar de blinde ook. Ze gaan verder, samen. En dat is dan weer geloof. Ligt de uitdaging vanuit dit evangelie voor ons niet in het zien en luisteren, zoals Jezus. Met veel liefde en geloof dat liefde en geloof wekt? Misschien herkennen we onszelf wel in de blinde die weggehouden wordt van Jezus omdat hij niet in het plaatje past, niet waardig genoeg is? Of horen wij bij de velen die hem toesnauwen?
Met paus Franciscus geloof ik dat er velen zijn in onze tijd die als Bartimeüs aan de kant van de weg zitten te wachten totdat Jezus voorbijkomt. Laten we ze zien en opwekken: ‘Heb goede moed! Sta op, Hij roept u.’ Doen we dat niet wat weinig? Het zet ons alvast op weg om samen te gaan, synodaal, Jezus en zijn evangelie tegemoet.
